Uczta dla duszy

Często mam tak, że równocześnie czytam dwie książki (czasami zdarza się więcej i sama się sobie dziwię, że nie zdążyłam pogubić się w fabule i nie myliłam bohaterów). Ostatnio wzięłam się za osławioną już przez mnóstwo recenzji "Okrutną pieśń" z zamiarem napisania własnej opinii, ale szczerze mówiąc mam ochotę opowiedzieć o książce, którą czytałam równolegle, czyli #niewidzialnej Sharon Huss Roat. Wzięłam ją tak dla odprężenia, nie spodziewając się, że wywrze na mnie takie wrażenie. 

Główną bohaterką tej młodzieżówki jest Vicky Decker, chorobliwie nieśmiała licealistka, która po wyprowadzce najlepszej przyjaciółki Jenny, zostaje sama na placu boju ze swoją przypadłością. Dziewczyna codziennie komunikuje się z Jenną za pomocą Instagrama, bojąc się zrobić pierwszy krok, żeby zaprzyjaźnić się z kimś, kto mógłby w jakimś stopniu zastąpić jej nieobecność Jenny. Samotność doskwiera jej coraz bardziej. Dlatego zamienia się w @Observi, która z biegiem czasu staje się jedną z najpopularniejszych postaci wirtualnego świata. To tam Vicky może wklejać się na koncerty, wizyty u znanych osobistości, jeździć na hipogryfie, czyli robić to, na co jej prawdziwe ja nigdy nie znalazłoby odwagi. W tym wszystkim jest jednak sama, bo nikt nie wie kim jest tajemnicza gwiazda sieci. Im bardziej wsiąka w świat po drugiej stronie ekranu telefonu, tym więcej zauważa osób podobnych do siebie: niewidzialnych, samotnych, pozostawionych samym sobie. Dlatego postara się im pomóc. 

To wcale nie jest, jak mogłoby się wydawać, płytka historia o zdobywaniu popularności. To opowieść o przełamywaniu nieśmiałości, poszukiwaniu sposobu na wygrzebanie się z problemów, które dla innych zdają się błahe. Czytelnik przekonuje się, że Vicky naprawdę ma problem, kiedy nie ma odwagi powiedzieć "cześć" dziewczynie stojącej obok niej. Dlatego w pełni rozumiem jej potrzebę oderwania się od rzeczywistości i stworzenia kogoś, kto ma być tym wszystkim, kim ona nie jest: popularną, pewną siebie dziewczyną, która nie boi się nawiązywać kontakt z ludźmi, pójść na koncert, imprezę, robić to, co powinny osoby w jej wieku.

Ważne w tym wszystkim jest to, żeby nie zatracić się w wirtualnym świecie, oddzielić te dwie sfery, być sobą. Vicky zdaje się rozumieć tę różnicę. Wie, że tak "normalnie" nie jest w żadnym stopniu taka jak Observi i mimo, że próbuje nie być samotna, niewidzialna, dojście do ładu z samą sobą wciąż nie jest łatwe.

Serdecznie polecam "#niewidzialną". Może nie ma w niej wartkiej akcji (choć jeden z ostatnich rozdziałów naprawdę przyprawił mnie o szybsze bicie serca), ale nie brakuje ciekawych momentów. Możecie śmiało czytać, bez względu na wiek!

Kiedy pierwszy raz przeczytałam opis tej książki, zaczęłam się zastanawiać czy to aby na pewno pozycja dla mnie. Moja pamięć sięga naprawdę daleko, ale nawet ona nie była w stanie przypomnieć mi czy kiedykolwiek czytałam podobną powieść, w związku z czym nie wiedziałam czy "Przełom" będzie miał szansę, żeby mi się spodobać. 

Dziś, po świeżo po przeczytaniu ostatniej strony, śmiało mogę stwierdzić, że nie warto się zastanawiać, tylko czytać! I odkrywać gatunki, które dotąd się pomijało.

Fabuła "Przełomu" opiera się na trzech głównych wątkach.  Jeden skupia się na postaci Johna Claya,  pracownika Wydziału Śledczego Marynarki,  który zajmuje się kwestiami elektroniki i łączności. To John, z racji profesji zostaje wezwany do wyjaśnienia tajemniczej sprawy przerwania przez okręt atomowy ważnej misji na Morzu Karaibskim. Drugi dotyczy Alison Shaw, biologa morskiego - kobieta razem ze swoim zgranym zespołem opiekuje się delfinami, a wyniki badań, jakich przeprowadzenia podjęła się kilka lat wcześniej mogą przyczynić się do nawiązania kontaktu werbalnego z tymi inteligentnym stworzeniami.  Niemniej istotny jest ostatni z wątków. Jej centralną postacią jest Kathryn Lokke,  szefowa USGS - agencji naukowo-badawczej zajmującej się problemami z zakresu biologii, geografii, geologii oraz hydrologii. Jej misja na najzimniejszym z kontynentów zaowocuje niespodziewanymi wnioskami, które postawią na nogi całą elitę polityczną Stanów Zjednoczonych.

Te trzy,  z pozoru niezwiązane motywy wkrótce zaczynają się przeplatać, a bohaterowie znajdują w samym środku burzy, która może doprowadzić do tragedii na niespotykaną dotąd skalę. Dość powiedzieć,  że chyba jeszcze nigdy w długiej historii świata ludzkość nie stała przed problemami,  z jakimi teraz przychodzi się jej mierzyć. A jeśli dodać do tego, że mimo jasnego celu nie wszyscy zdają się działać fair, sytuacja zaczyna robić się niebezpieczna.

Nie brakuje w powieści języka technicznego,  ale na szczęście nie dominuje on w poszczególnych rozdziałach i nie przytłacza swoją trudnością.  Owszem, dla kompletnego laika w sprawach,  choćby działania batyskafu, może wydawać się skomplikowany, ale trzeba przyznać autorowi, że jednocześnie nie starając się utracić nic z dokładnego przekazania specjalistycznych niuansów, nie stara się narzucić czytelnikowi trudnego stylu.

Plusem są świetnie wykreowani bohaterowie. Zarówno John,  Alison jak i Kathryn wydają się być twardzi, mocno stąpający po ziemi i przekonani o sile doświadczeń,  które doprowadziły ich do miejsca, w jakim się dziś znajdują.  I wcale nie sądzę,  że cała trójka jest jakoś specjalnie podnoszona do rangi nie wiadomo jakich herosów, bo wad również im nie brakuje, ale gdyby nie te pozytywne cechy stworzone przez autora, nie mielibyśmy szansy wczuć się tak bardzo w atmosferę tego thrillera.

Od pewnego momentu akcja zaczyna przyspieszać. Napięcie jest wyraźnie odczuwalne, a rozgrywane gdzieś w tle polityczne gierki również przybierają na sile. Z każdą stroną i każdym odkryciem oczy otwierały mi się coraz szerzej, bo pomysły autora wychodziły daleko poza moją wyobraźnię.

Grumley świetnie połączył cechy thrillera,  powieści sensacyjnej i sci-fi.  Przy czym jeśli chodzi o ten ostatni gatunek,  nie ma tu przesadzonych pomysłów,  wręcz przeciwnie, pasują one doskonale do klimatu powieści i znakomicie wtapiają się w fabułę. Podczas czytania ani razu nie czułam, że coś jest niepotrzebne. Wszystkie wątki połączyły się w jedno,  stały się całością,  świetnie wspomaganą przez sugestywne opisy i działania bohaterów.

Szczerze mówiąc,  nie spodziewałam się, że ta powieść będzie aż tak dobra, że będę chciała skończyć ją tak szybko, by dowiedzieć się co pisarz przygotował na zakończenie. A im bardziej zbliżałam się do ostatniej strony, tym mocniej Grumley naciskał na tempo akcji. Pięćdziesiąt ostatnich to już prawdziwy wyścig z czasem, moim, żeby dowiedzieć się co dalej i bohaterów mierzących się z niespodziewanym trudnościami. Ja sobie poradziłam,  a oni?  Naprawdę musicie to sprawdzić!

"Przełom" to doskonały thriller. Nie sposób się przy nim nudzić, dlatego fani gatunku z pewnością będą się czuć usatysfakcjonowani. A ci, którym do tej pory nie było po drodze z takimi powieściami, też nie będą się nudzić. Ja bawiłam się świetnie. Wam życzę tego samego!


Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję Wydawnictwu NieZwykłe!

Przyznajcie się ile czytaliście książek, których przesłanie sprowadzało się do tego, że nie jest ważny wygląd, a charakter i to, co tkwi w środku? Pewnie kilka się znalazło, prawda? Ja też miałam okazję zapoznać się z takimi powieściami, sięgając więc po "Cudownego chłopaka" sądziłam, że to kolejna pozycja tego typu. Dlaczego?

"Cudowny chłopak" to historia dziesięcioletniego Augusta, który z powodu wady genetycznej nie wygląda tak jak inne dzieci w jego wieku. Nazwa jego choroby mądrze brzmi dyzostoza żuchwowo - twarzowa - za Wikipedią "Wywoływany przez mutację chromosomu 5, zdarza się raz na od 10 do 50 tysięcy żywych urodzeń. Przejawia się znacznie pomniejszoną żuchwą, zniekształconymi (skośnymi) oczami oraz zniekształconymi (lub brakiem) małżowinami usznymi". Marna perspektywa dla dziecka, zgadzacie się? Zwłaszcza, że August to miły, rezolutny dzieciak, który energii ma tyle samo co jego rówieśnicy. 

Od urodzenia Auggie spotyka się z przejawami niechęci, odrzucenia, przykrymi komentarzami na swój temat. Każda taka sytuacja dotyka jego osobiście i rodzinę, która zawsze go wspiera. Wreszcie rodzice chłopca decydują się wysłać syna do szkoły. I teraz wyobraźcie sobie Augusta wyglądającego tak jak wygląda (na co przecież nie miał wpływu) w podstawówce. Kiedy ja wracam pamięcią do tamtego czasu, przypomina mi się, że dzieci w tym wieku nie są szczególnie delikatne ani taktowne. Poza tym, czasem w szkole ciężko jest przetrwać niewyróżniając się niczym szczególnym. A gdy w jakiś sposób dziecko wydaje się inne, od razu może znaleźć się na celowniku rówieśników. 

No i ten biedny Auggie idzie do szkoły. Szczerze mówiąc, spodziewałam się, że zjedzą go tam żywcem. Na szczęście dzieciaki są mądre (nie wszystkie, oczywiście) i okazują nowemu koledze dużo sympatii. Duża w tym zasługa Summer i Jacka, dla których wygląd Augusta zdaje się nie mieć znaczenia (w przypadku Jacka ten proces nieco trwa, ale kończy się pełnym sukcesem). Ale przecież nie może być tak różowo. Podstawówka aż huczy o chłopcu, który ma "przekrzywioną twarz". Za każdym razem, kiedy spotykałam się z tym stwierdzeniem, czułam coś w rodzaju współczucia, tak samo, gdy dzieci wymyśliły grę w "trąd" (dotknięcie Augusta albo jego rzeczy groziło zarażeniem). To było bardzo okrutne. 

Po przeczytaniu powieści nasunęło mi się kilka wniosków. Przede wszystkim jak ważna jest rola rodziców, którzy powinni uświadamiać swoje pociechy, że inny wcale nie znaczy gorszy. To od dorosłych zależy jak dzieci będą traktować ludzi wyglądających albo zachowujących się inaczej niż reszta społeczeństwa (nierzadko nie ze swojej winy, tylko w wyniku choroby). 

Książkę czyta się błyskawicznie. Podzielona jest na części - każda z perspektywy innego bohatera, co pozwala spojrzeć na główny problem z kilku punktów widzenia. Dzięki temu zabiegowi autora możemy dowiedzieć się więcej o motywach ich działania, które, patrząc oczami Augusta, nie zawsze wydawały się jasne. 

W "Cudownym chłopaku" nie brakuje wzruszających, chwytających za serce momentów (i nie chodzi tylko o Augusta) i takich, w których czytelnik ma ochotę mocno potrząsnąć postaciami, żeby przywrócić je do pionu. To książka nie tylko dla dzieci i nie tylko o pięknie wewnętrznym. To historia o nauce tolerancji, o sile przyjaźni i miłości. Mogę polecić ją każdemu, bez względu na wiek, przekonania, posiadanie dzieci czy nie. W końcu dobra historia sprzedaje się sama. 

Jednocześnie w kinach możecie obejrzeć filmową adaptację "Cudownego chłopaka" z Julią Roberts i Owenem Wilsonem w rolach rodziców i Jacobem Tremblay'em jako Augustem. Jeszcze nie miałam okazji sama go obejrzeć, więc nie wiem czy oddaje emocje książki, ale opinie, z którymi się spotkałam są zgodne - naprawdę warto!

Przyszedł czas na kolejną dawkę nowości wydawniczych. Znajdujecie dla siebie coś ciekawego?

Po samobójstwie ojca szesnastoletni Aaron Soto nie może się pozbierać i znaleźć szczęścia. Dzięki pomocy swojej dziewczyny Genevieve i zapracowanej matki powoli wraca do siebie. Jednak smutek i blizna na nadgarstku nie dają mu zapomnieć o przeszłości. Kiedy Genevieve wyjeżdża na kilka tygodni, Aaron spędza ten czas z nowym znajomym. Thomas ma projektor filmowy i nie przejmuje się tym, że Aaron kocha książki fantasy. Jednak ich szczęście nie wszystkim się podoba. Nie mogąc zerwać z Thomasem Aaron zwraca się o pomoc do Instytutu Leteo, chociaż oznacza to, że zapomni, kim naprawdę jest.    

data premiery: 15.02.2018

wydawnictwo: Czwarta Strona

ilość stron: 400

data premiery: 15.02.2018

wydawnictwo: Czwarta Strona

Jak to jest mieć najprawdziwszą przyjaciółkę, taką, która zawsze cię obroni, z którą rozumiesz się bez słów, która jest ważniejsza nawet niż chłopak? June miała niesamowite szczęście. W jej życiu był ktoś, z kim łączyła ją absolutnie wyjątkowa więź, jakby wspólne sekrety spajały silniej niż cokolwiek na świecie. Bo June i Delia do niedawna były nierozłączne.Rok temu wydarzyło się jednak coś, co sprawiło, że zaczęły się od siebie oddalać. Wieczór we troje, alkohol, dziwna gra… A teraz? Teraz Delia jest martwa i nic już nie da się naprawić. Tylko czy na pewno sama odebrała sobie życie? Przecież nie bała się nikogo i niczego na świecie…June desperacko chce dotrzeć do prawdy – czuje, że jest to winna dawnej przyjaciółce. Jeszcze nie wie, że ta prawda doprowadzi ją na skraj… No właśnie, czego?Thriller psychologiczny, w którym nic nie jest takie, jak się spodziewasz.

data premiery: 15.02.2018

wydawnictwo: Feeria Young

ilość stron: 336

W życiu nie ma przypadków, wszystko jest przeznaczeniem. Paulina, studentka medycyny, ma dobry, ciepły dom, wspaniałych rodziców i cudownie zapowiadającą się przyszłość. Nie podejrzewa, że najbliżsi skrywają przed nią tajemnicę. Kiedy poznaje starszego od siebie Mikołaja, jej życie zmienia się diametralnie. Przygoda, która miała być tylko przerwą w życiu, staje się całym jej światem. Dziewczyna nie ma pojęcia, że siłą jej uczucia kieruje ktoś, kogo już dawno nie ma na tym świecie. Kim jest dziewczyna z warkoczami, którą wspomina Mikołaj, rodzice Pauliny i ona sama? Jak mocno pamięć może wpływać na teraźniejszość? I czy kocha się tylko raz? Piękna opowieść o pamięci, miłości i losie, który chociaż zależy od nas, to został już raz zapisany w gwiazdach. My musimy tylko właściwie odczytywać znaki.

data premiery: 15.02.2018

wydawnictwo: Filia

ilość stron: 360

Cass Anderson nie zatrzymała się, by sprawdzić, czy siedząca w zaparkowanym na leśnej drodze samochodzie kobieta nie potrzebuje pomocy. Teraz nieznajoma nie żyje. Od tamtej feralnej nocy Cass nie może się pozbierać – regularnie powtarzające się głuche telefony mącą jej spokój, a ona sama czuje, że nieustannie jest obserwowana. Nawet najmniejszy dźwięk przyprawia ją o przyspieszone bicie serca i ciarki. Nękana wyrzutami sumienia zaczyna miewać kłopoty z pamięcią. Coraz częściej nie może sobie przypomnieć, czy zażyła lekarstwa, jaki kod odblokowuje alarm, gdzie zaparkowała samochód, dlaczego zamówiła dziecięcy wózek, skoro nie jest w ciąży, i czy leżący na blacie w kuchni nóż na pewno nie był pokryty krwią… Jedyne, czego nie może wyrzucić z pamięci, to twarz zamordowanej kobiety.

data premiery: 15.02.2018

wydawnictwo: Albatros

ilość stron: 352

Zuzanna kupuje dom po okazyjnej cenie. Wie, że wymaga on sporych nakładów, ale na marzeniach się nie oszczędza. Nowy dom, nowa praca, nowe życie. Wreszcie będzie mogła mieć kota, psa i różanecznik w ogrodzie. Tymoteusz kupuje stare mieszkania, remontuje je i sprzedaje po wyższej cenie. Jakież jest jego zdziwienie, gdy na progu niedawno nabytego domu pojawia się nieznajoma młoda kobieta i twierdzi, że to jej własność. Oboje padli ofiarą oszusta, który sprzedał nieruchomość dwóm osobom, a następnie zniknął wraz z pieniędzmi. Tymoteusz nie zamierza ustąpić i wyprowadzić się ze swojego nabytku. Zuza zaciągnęła kredyt, więc również nie zamierza zrezygnować. Jedyne, co im pozostaje, to zawiązać sojusz, znaleźć oszusta i odzyskać pieniądze. 

data premiery: 13.02.2018

wydawnictwo: Prószyński Media

ilość stron: 376

Pierwszy tom mrocznej i porywającej serii Elite Kings Club. Madison Montgomery to typowa dziewczyna z bogatego domu. W życiu nastolatki wszystko się zmienia, kiedy jej matka dopuszcza się zbrodni, a potem popełnia samobójstwo. Wybucha skandal, przez który dziewczyna znajduje się na językach wszystkich. Gdy ojciec Madison ponownie się żeni, zapada decyzja o przeprowadzce, a dziewczyna trafia do prywatnej szkoły. Mogłoby się wydawać, że to jej szansa na nowy start… Madison przekonuje się, że mury szkoły skrywają straszne tajemnice, a wszystkimi uczniami rządzi grupa dziesięciu niepokornych chłopaków. Elite Kings Club rozsiewa wokół siebie aurę tajemniczości i terroru. Chociaż dziewczyna nie chce wierzyć plotkom na ich temat, zaczyna mieć wątpliwości, kiedy wpada w oko przywódcy elitarnego klubu. Okazuje się, że Bishop zaczął na nią polowanie. Dlaczego członkowie Elite Kings Club nienawidzą Madison, a mimo to dyskretnie pilnują jej bezpieczeństwa? Co stało się z poprzednią dziewczyną, która związała się z jednym z nich? Dlaczego te wszystkie mroczne tajemnice są tak niebezpiecznie pociągające?

data premiery: 28.02.2018

wydawnictwo: Wydawnictwo Kobiece

ilość stron: 336

Thriller historyczny o miłości, pieniądzach i zemście, rozgrywa się w realiach Anglii II połowy XIX wieku. Majowe popołudnie 1866 roku staje się punktem zwrotnym w życiu kilkorga ludzi, w różny sposób powiązanych z rodziną londyńskich finansistów, Pilasterów. Dwaj kuzyni toczą trwający dwadzieścia lat pojedynek o przejęcie kontroli nad potężnym bankiem rodzinnym, który bogaci się na podejrzanych operacjach finansowych z nękanym wojną domową krajem Ameryki Południowej. Szokująca tajemnica z przeszłości wyciśnie piętno na ich losach, doprowadzając do zbrodni...

data premiery: 07.02.2018

wydawnictwo: Albatros

ilość stron: 608

Lane jest ambitnym siedemnastolatkiem, który ma zaplanowaną przyszłość – jest w niej miejsce na prestiżowy uniwersytet, ale nie na chorobę. Mimo zdiagnozowania u niego lekoopornej gruźlicy postanawia żyć, jak gdyby nic się nie zmieniło. Pobyt w ośrodku dla chorych Latham House traktuje jak przymusowe wakacje. Sadie na przekór chorobie beztrosko chwyta każdy dzień. Dla wielu osób ośrodek jest jak więzienie, ona znalazła tutaj swoje miejsce. Tu stała się artystką, która wraz z przyjaciółmi stworzyła małą, bezpieczną przystań. Znajomość z Sadie pomoże Lane’owi odnaleźć się w nowej rzeczywistości, gdzie priorytety są zupełnie inne. Gdy choroba się zaostrza, żadne z nich nie dopuszcza do siebie myśli, że każda chwila może być tą ostatnią.

data premiery: 28.02.2018

wydawnictwo: Wydawnictwo Otwarte

ilość stron: 320

Siedemnastoletnia Tatiana prowadzi spokojne życie w Królestwie Viterry – idealnym państwie z przyszłości, zamkniętym pod szklaną kopułą. Choć marzy o pracy złotnika, ciotka zgłasza ją do eliminacji Wyboru żony dla księcia Viterry. Tatiana trafia do pałacu, gdzie wraz z innymi konkurentkami będzie współzawodniczyć o koronę. Na rywalki czeka jednak czterech aż przystojnych chłopaków i dodatkowa zagadka – który z nich jest księciem?Wykwintne życie na królewskim dworze, piękne stroje, występy w telewizji, ale także twarde reguły gry i zakulisowe intrygi wśród zawodniczek – to wszystko stanie się udziałem głównej bohaterki. Tatiana zmagać się będzie także z własnym sercem, które głuche na głos rozsądku zaczyna mocniej bić na widok jednego z poznanych chłopców...

data premiery: 15.02.2018

wydawnictwo: Media Rodzina

ilość stron: 256

Na początku lutego odbędzie się premiera niezwykłej książki. "Przełom" Michaela Grumley'a to powieść osadzona w środowisku, który, przynajmniej mi nie był bardzo znany. I szczerze mówiąc, nie mogę się doczekać, kiedy będę miała okazję ją przeczytać. Jeśli choć w połowie jest tak dobra, jak o niej piszą, na pewno będę zadowolona.

Co kryje się za tą przyciągającą wzrok okładką?

W głębinach Morza Karaibskiego, atomowy okręt podwodny w tajemniczych okolicznościach zostaje nagle zmuszony do przerwania swojej misji. Na jaw zaczynają wychodzić niezwykłe fakty, a ich tropem śledczy, John Clay, dociera do niewielkiej grupy biologów morskich, która niepostrzeżenie znalazła się o krok od historycznego odkrycia.

Z pomocą potężnego systemu komputerowego, Alison Shaw i jej zespół szykują się do przetłumaczenia pierwszego dialogu z drugim pod względem inteligencji gatunkiem na kuli ziemskiej. Dowiadują się jednak od swoich delfinów znacznie więcej, niż kiedykolwiek się spodziewali, kiedy na dnie oceanu odkryty zostaje tajemniczy obiekt – obiekt, który nigdy nie miał zostać odnaleziony.

Alison była pewna, że już nigdy nie zaufa wojsku. Jednak kiedy nieznana grupa okazuje nagłe zainteresowanie jej pracą, Alison zdaje sobie sprawę, że John Clay to prawdopodobnie jedyna osoba, której może zaufać. Wspólnie muszą rozwiązać niebezpieczną łamigłówkę, a jej najbardziej przerażający element to trzęsienie ziemi na Antarktydzie.

Jakby tego było mało, ktoś z zewnątrz próbuje ich powstrzymać. Czas ucieka... a nasze pojmowanie świata niebawem zmieni się na zawsze.

Prawda, że zapowiada się bardzo ciekawie? Nic dziwnego, że pojawiło się tak wiele wspanialych rekomendacji.

"Właśnie przeczytałem Pańską książkę, Przełom, i muszę powiedzieć, że może śmiało konkurować z twórczością Vince’a Flynna, Davida Baldacciego, Brada Thora i innych! Świetna lektura!"
Tony Diaz

"Od tej historii nie dało się oderwać. Technologia była fascynująca i wiarygodna, fabuła na tyle złożona, żeby podtrzymać moje zainteresowanie, a postaci zdawały się prawdziwe. Skończyłam lekturę, odkryłam na Amazonie inną książkę tego samego autora, Amid the Shadows, i natychmiast ją ściągnęłam. Nie mogę się doczekać następnej dawki Grumleya!" 
Shelley Morgan

"Byłam mniej więcej w jednej czwartej książki i dosłownie nie byłam w stanie się oderwać, żeby ugotować obiad!"
Christi Gomoljak, scenarzystka

Recenzję książki będziecie mogli przeczytać na blogu!

Dzięki wydatnym namowom koleżanki, która przekonywała, że naprawdę warto przeczytać "Złodziejkę książek", wreszcie po nią sięgnęłam. I po zakończeniu lektury mogę powiedzieć tylko jedno: dlaczego wzięłam się za nią tak późno? 

Tytułowa złodziejka to Liesel Meminger, dziewczynka mieszkająca w nieistniejącym w rzeczywistości mieście Molching, znajdującym się niedaleko Monachium. Liesel przyszło żyć w czasach II wojny światowej, jednym z najtrudniejszych okresów w historii ludzkości. I mimo, że, teoretycznie, powinna czuć się bezpiecznie - wszak to jej kraj podbija sąsiednie państwa - życie bohaterki i jej bliskich wcale nie jest usłane różami.

Liesel kradnie swoją pierwszą książkę po pogrzebie Wernera, swojego młodszego brata. Dzięki "Podręcznikowi grabarza" uczy się czytać i odkrywać magię słów, których moc zauważa za każdym razem, kiedy litery zaczynają układać się w zrozumiałe dla niej zdania. Potem nie waha się ratować książki, którą naziści planowali spalić na stosie czy ukraść jakiś tom z biblioteki w domu burmistrza. Ale nie tylko książki zmieniają życie dziewczynki. Kiedy jej rodzina decyduje się ukrywać w piwnicy Żyda, zdaje sobie sprawę, że już nic nie będzie takie samo.

Długo zastanawiałam się nad sensem tej powieści. "Złodziejka książek" nie skupia się na wojnie, choć wojna odgrywa w niej wielką rolę. Stanowi tło dla wydarzeń opisywanych przez narratora, któremu mam zamiar również poświęcić uwagę. Z każdym mijającym dniem wojna coraz bardziej wkracza w życie zwykłych mieszkańców Molching. Starają się się funkcjonować tak jak do tej pory, ale nie jest to łatwe, kiedy wokół panoszy się bieda, głód, niesprawiedliwość i niepewność jutra.

W roli narratora występuje Śmierć opowiadająca o swojej "pracy" w sposób jednocześnie przerażający i piękny. Stara się o niej mówić bez emocji, ale między słowami kryją się uczucia, jakie nie jest łatwo ukryć. Śmierć wydaje się szczególnie interesować losami Molching, a zwłaszcza złodziejki i jej bliskich. Dzięki temu pokazuje tę niezwykłą historię z wielu perspektyw. Czytelnik poznaje charakter bohaterów, zarówno mocne jak i słabe strony, które uwidaczniają się przede wszystkim w skrajnych, wymagających sytuacjach. I nie ocenia, bo biorąc pod uwagę okoliczności, to zadanie okazuje się niemożliwe do wykonania.

Pokazanie wojny w inny, niż do tej pory sposób, nie było łatwym zadaniem, a autor poradził sobie z tym znakomicie. Ta książka pod każdym względem jest zaskakująca, nie tylko ze względu na traktowanie trudnego tematu, ale przede wszystkim pod kątem budowania opowieści, która z jednej strony wywołuje uśmiech, a zaraz potem łzy. Nie brakuje bowiem w "Złodziejce..." sytuacji, które powodują szybsze bicie serca. Całkiem bezwiednie zorientowałam się, że wszyscy bohaterowie stali się mi bliscy. Liesel i jej rodzina, Max, Rudy, nawet denerwująca właścicielka sklepu, wszystkim im szczerze kibicowałam, by wojna nie zrobiła im krzywdy.

Szczególnymi postaciami są Rosa i Hans, którzy przyjęli Liesel pod swój dach. Rosa od początku wydawała się zimna, nieprzystępna i dziwna. Traktowała Liesel z dystansem, który przelewał się na jej postrzeganie przez czytelnika. Ale w miarę upływu czasu Rosa, mimo, że nie przechodzi wielkiej metamorfozy w jakiś spektakularny sposób, pokazuje całkiem nową twarz. A Hans? Hansa od początku nie da się nie lubić. To on rozbudza w Liesel głód słów, on podejmuje decyzję, nieodwracalnie zmieniającą życie Hubermnanów. I mimo konsekwencji, nie żałuje, co jeszcze bardziej zaimponowało mi w nim jako w człowieku.

Więc o czym właściwie jest ta książka? O dorastaniu w trudnych czasach? O byciu człowiekiem w nieludzkich czasach? O życiu w zgodzie z własnym sumieniem, nawet jeśli bywa to niebezpieczne? Właściwie o wszystkim po trochu, bo przecież nic nie jest proste, kiedy szaleństwo wojny zatacza coraz szersze kręgi.

"Złodziejka książek" nie jest krótką powiastką, gabarytowo to ogromne tomisko, ale czyta się je bardzo szybko. Może to ze względu na tematykę, może chodzi o styl albo po prostu o historię, która wgniata w fotel, wywołuje wielkie wzruszenie i nierzadko wzbudza radość. Strasznie żałuje, że tak późno ją odkryłam, ale z drugiej strony zazdroszczę tym, którym będzie dane odkrywać tę opowieść po raz pierwszy. 



 

"Czasami kłamię" Alice Feeney wygrałam w konkursie i bardzo się cieszyłam, że akurat tę pozycję przewidziano jako nagrodę. Słyszałam o niej bowiem wiele - zarówno dobrego, jak i złego, a w takim przypadku nie mogę przejść obok takiej książki obojętnie i postanawiam sama sprawdzić, która ze stron w rzekomym sporze ma rację. 

Po lekturze stanowczo mogę zaliczyć się do opcji zwolenników. "Czasami kłamię" okazała się książka nieprzewidywalną, z zaskakującą fabułą i równie szokującym zakończeniem. Tylko ta okładka średnio mi pasuje do historii, bo tak naprawdę do niczego nie mogę jej odnieść.

Ale od początku. Główna bohaterka, Amber Reynolds przeżywa niełatwy okres w swoim życiu. Poznajemy ją w momencie wypadku, po którym zapadła w śpiączkę. I właściwie tyle. Amber nie pamięta, co się stało, czy ktoś jej towarzyszył, jaki udział w zdarzeniu miał jej mąż. Stopniowo odtwarza w pamięci przebieg ostatnich dni, żeby zmusić swój umysł do przypomnienia sobie prawdy. Ale czy będzie gotowa, żeby ją poznać?

Książka została podzielona na trzy części: czas przed wypadkiem, po - kiedy nieprzytomna kobieta leży w szpitalu oraz na urywki z dziennika prowadzonego przez kilkuletnią dziewczynkę. Każda z tych sekwencji stopniowo prowadzi czytelnika do poznania najważniejszych zdań w tej historii, co uatrakcyjnia całość fabuły. 

Rozdziały nie są rozbudowane, co sprawia wrażenie bardzo szybkiego czytania książki. Każdy z nich ma naprowadzić czytelnika do samodzielnego rozwiązania zagadki, ale jak to czasem z takimi pozycjami bywa: zakończenie i tak okazuje się zupełnie inne od tego, które przewidywaliśmy. Szczerze mówiąc, pod koniec lektury byłam już niemal pewna jak potoczy się ciąg dalszy i po chwili musiałam zbierać szczękę z podłogi, bo to, co zaserwowała autorka nijak się miało do moich wyobrażeń.

Z perspektywy kilku dni po odłożeniu książki na półkę nadal mam problem z określeniem głównej bohaterki. Jak ją traktować? Współczuć czy potępić? Przecież nic w jej historii nie jest jednoznaczne - emocje, przeszłość, ludzie, którymi się otacza. Każdy skrywa swoje sekrety, niektóre są bardziej mroczne od innych, o sprawia, że zaczynamy zastanawiać się kto jest tym dobrym, a kto złym.Co w końcu jest prawdą, a co złudzeniem? Czy ta cała historia miała szansę się zdarzyć?

Ojciec Sonyi, Marin i Trishy zapada w śpiączkę. Sonya, najmłodsza z trójki rodzeństwa, po otrzymaniu tej niepokojącej wiadomości, powraca do rodziny, z którą nie widziała się przez lata. Nie jest to powrót ani łatwy, ani udany. Wszystko przez wspomnienia przeszłości, które dręczą ją i wciąż sprawiają ból. Młoda kobieta nie wie jednak, że jej najbliżsi też nie wyleczyli się z ran, jakie zadała im głowa rodziny. 

Hinduska rodzina przeprowadza się do Stanów Zjednoczonych i tam rozpoczyna nowe, lepsze życie. Brzmi jak spełnienie się najskrytszych marzeń, prawda? Nie dla bohaterek książki Sejal Badani "Ślad po złamanych skrzydłach". Ziemia obiecana staje się ziemią nasiąkniętą bólem, cierpieniem i krwią. I nie chodzi tu wcale o sprawy związane z osiedleniem w nowym kraju, przystosowaniem do innych warunków życia i innej kultury, chociaż to pewnie też wpłynęło na losy rodziny. Siłą sprawczą jest mąż, ojciec, który powinien dbać o zapewnienie żonie oraz córkom bytu. A kiedy ma z tym kłopoty, odreagowuje niemoc na najbliższych.

To nie jest łatwa historia. Pod podszewką kochającej się rodziny krył się dramat, skrzętnie ukrywany przez ich członków. Może wynika to z hinduskiej kultury, gdzie trwanie w małżeństwie i wydanie na świat potomstwa uważane jest za obowiązek. Przeznaczeniem kobiety w tradycji hinduistycznej jest wstąpienie w związek małżeński oraz wypełnianie obowiązków z niego wynikających. Przede wszystkim żona i matka ma obowiązek sprawowania opieki nad dziećmi oraz mężem. Natomiast wobec męża kobieta musi być uległa. A Brent, pomny tradycji, podporządkowuje sobie zarówno żonę, jak i córki. 

Pomimo trudnej tematyki, książkę czyta się znakomicie. Autorka podzieliła fabułę na cztery części, oddając historię matki, Ranee i córkom: Sonyi, Trishy i Marin, których życie i problemy różnią się od siebie jak ogień i woda. Każda z nich przeżywa przeszłość w inny sposób. Każda inaczej radzi sobie z teraźniejszością i chorobą Brenta. Kobiety, przez cały ten okres dużo dowiadują się jednak o sobie samych i swoich najbliższych. Na jaw wychodzą dawne, nierzadko przykre wspomnienia, odżywają zapomniane historie, a przyszłość nie rysuje się w kolorowych barwach.

"Ślad po złamanych skrzydłach" nie jest sagą rodzinną ukazującą hinduską kulturę. To prozaiczna opowieść, która zdarzyć się może pod każdą długością i szerokością geograficzną. I najsmutniejsze w tym wszystkim jest to, że takie historie przestają nas zaskakiwać. A jednak w tej książce jest coś, co nie pozwala przejść obok niej obojętnie. Mimo, że powiela opisany już niejednokrotnie problem, jest niepowtarzalna w sposobie traktowaniu przemocy i próbie rozprawienia się z jej skutkami, które nie ustają po uleczeniu fizycznych ran. 

Po lekturze "Lardżelki" i "Zainy" książki pani Wandy Szymanowskiej na dobre zagościły w moim księgozbiorze. Dlatego nie mogłam przegapić szansy, żeby przeczytać inne pozycje tej autorki. "Zielone kalosze", "Niebieskie sandały" i "Czerwone szpilki" przeczytałam jednym tchem, bo i styl pisarki był już mi dobrze znany, a i tematyka sprawiła, że oderwanie się od lektury stawało się niemałym problemem. Dlaczego? Już wyjaśniam. 

Bohaterką trylogii jest Antonina, kobieta po pięćdziesiątce i po niemałych przejściach ze swoją drugą połówką, która, delikatnie ujmując, nie zachowywała się jak na dobrego małżonka przystawało. Dlatego Tosia podejmuje trudną decyzję - odeszła od Antoniego i zaszyła się w małej wsi, zwanej Ruczajem Dolnym, nie wspominając mężowi o tym ani słowem. Zmiana miejsca i trybu życia nie była dla niej łatwa, zwłaszcza, że trafiła do miejsca, gdzie mieszkanie ze ślubnym, na dobre i na złe, traktowano jako obowiązek, a słowo "rozwód" uważano za co najmniej uwłaczające porządnej kobiecie, dla której gotowanie, sprzątanie i spełnianie mężowskich rozkazów, było sensem istnienia.

W rozpoczynających trylogię "Zielonych kaloszach" Antonina przybywa do Ruczaju Dolnego i z miejsca staje się lokalną sensacją. Bo kimże jest ta samotna kobieta w kwiecie wieku, bez męża, z sekretami za pazuchą? Dla okolicznych kobiet, wiernych małżeńskiej przysiędze, jej pojawienie się było niemałym zaskoczeniem. Zwłaszcza, że Tosia od samego początku nowego etapu w swoim życiu, postanowiła wcielać zasadę, że słowa mężczyzny nie będą dla niej żadną wyrocznią. 

Znakiem rozpoznawczym tej części są tytułowe kalosze, które w słotne dni prowadzą bohaterkę przez kręte czasem drogi Ruczaju. Antonina, której miał odtąd towarzyszyć święty spokój, aktywnie włącza się w sprawy wsi, przede wszystkim kobiecej jej części, pokazując mieszkankom, że kiedy dzieje się im krzywda, wcale nie muszą być na każde skinienie męża. Ta niewielka rewolucja obyczajowa nieco zatrzęsie zamkniętym na nowości Ruczajem. Bo jak to możliwe, żeby kobieta odwróciła się od swojej drugiej połowy, nawet jeśli ta podniosła na nią rękę? Toż to nie do pomyślenia. A teraz okazuje się, że jednak to możliwe do pojęcia.

Pod przykrywką sytuacyjnych żartów i przedstawienia galerii osobowości, z których wiele zasługuje na wspomnienie, autorka przemyciła ważne przesłanie odnoszące się do wzajemnego szacunku, współpracy i poszanowania godności. Pokazała, że nikt w małżeństwie nie dzierży władzy absolutnej, a związek powinien opierać się na podstawowych wartościach, z których na czoło wybija się właśnie szacunek - obopólny, co niektórym bohaterom książki wydaje się żartem. I bez podziału na płeć ważne jest, aby każdy z nas okazywał drugiemu człowiekowi należne mu poważanie i nie wykorzystywał swojej przewagi nad słabszymi.

"Niebieskie sandały" przenoszą nas do gorącego Egiptu. Wraz z Antoniną pojawiamy się w kraju faraonów, gdzie i pogoda i normy kulturowe są tak odmienne od polskich warunków jak lato od zimy. Tosia wynajmuje małe mieszkanie niedaleko braci: Ahmeda (którego zdążyła poznać w pierwszym tomie) i Aymana, miejscowego prawnika, nieśmiałego mężczyzny, z gorliwością przestrzegającego ustalone w kraju zasady. Ale kobieta nie byłaby sobą, gdyby i na obcej ziemi nie przestrzegała własnych zasad, które nijak się miały do tych obowiązujących nad Nilem. Z jednej strony zdaje sobie sprawę, że z racji bycia turystką może więcej, ale z drugiej woli nikogo nie prowokować. 

Tosia korzysta z uroków Egiptu jak tylko może, co często nie podoba się nieco nadgorliwemu Ahmedowi. Mężczyzna wydaje się sprawować nad nią kontrolę, co wyzwolonej europejce bardzo przeszkadza w odkrywaniu prawdziwego Egiptu - nie tylko tego podanego na tacy przez przewodniki. Wie, że w arabskim świecie kobiety nie mogą tak wiele jak na sąsiednim kontynencie, dlatego kiedy poznaje kogoś, kto podziela jej poglądy, czuje, że znalazła bratnią duszę. 

Z lektury drugiej części dowiemy się wiele na temat kultury Egiptu, tego, co może, a czego zabrania się zwykłym obywatelkom. To cenna lekcja, zwłaszcza dla kogoś, kto nie jest zaznajomiony z tym rejonem świata.

 W "Czerwonych szpilkach" znów wracamy do Ruczaju Dolnego. I znów, oczami bohaterów patrzymy na obyczajową rewolucję, która zaczyna zataczać coraz szersze kręgi. Miejscowe kobiety, choć wciąż nieufnie, spoglądają na swoje szanse na ciekawsze, perspektywiczne życie, nie są już tylko przykute do mężowskiego ramienia. Samorealizacja przestaje być obco brzmiącym słowem, a otwieranie się na świat przestaje być nieosiągalną mrzonką. W tym całym tyglu opanowanym przez kobiety nie może jednak zabraknąć mężczyzn. Niektórzy doznają swoistej przemiany - zupełnie nie spodziewałam się tego ze strony bohatera, który ją przeszedł! A to tylko ubarwiło całą historię. 

Antonina to kobieta, którą szybko obdarzyłam sympatią. Zdecydowana, pewna siebie - choć tak jak każdemu z nas zdarzają się jej chwile zwątpienia - walczy o siebie, o ludzi, na których jej zależy, bez względu na okoliczności. Niezwykłą postacią jest Stenia, która na przestrzeni trylogii przechodzi prawdziwą metamorfozę, na szczęście pozytywną. Niegdyś zahukana, dziś wie co jest dobre dla niej, a nie tylko dla wszystkich dookoła. Podobnie dzieje się z wieloma mieszkańcami Ruczaju Dolnego, dla których pojawienie się Antoniny stało się niejakim wybawieniem od szarej, monotonnej codzienności i próbą zmiany życia na lepsze.

Trylogia obuwnicza skradła moje serce. Nie spodziewałam się, że w tych trzech krótkich książkach może znaleźć się tak wiele prawdziwych słów, pomocnych rad, dobrego humoru i mnóstwa przyjemności.

Za możliwość przeczytania serii bardzo dziękuję autorce!

Wiedziałam, że ta książka to obowiązkowa pozycja dla każdego czytelnika. Z racji tego, że nie miałam okazji zapoznać się z nią w szkole, musiało minąć trochę czasu, zanim po nią sięgnęłam. Teraz, będąc świeżo po lekturze, zastanawiam się czy będąc nastolatką, mój odbiór tej powieści byłby taki sam, jaki jest teraz. Pewnie nie i choć nigdy się już nie dowiem jak zareagowałabym na nią tych parę lat wcześniej, cieszę się, że w końcu udało mi się przeczytać "Buszującego w zbożu". 

"Buszujący w zbożu" został wydany w 1951 roku. Zaraz po wydaniu książka stała się jedną z najbardziej napiętnowanych pozycji w Stanach Zjednoczonych. Główne zarzuty dotyczyły niecenzuralnego języka używanego przez bohatera oraz poruszanie wątków związanych z seksualnością nieletnich. Pierwsze wydania zostały skierowane do dorosłego czytelnika, obecnie powieść omawiana jest w szkołach. 

Centralną postacią książki jest Holden Caulfield, wydalony ze szkoły średniej Pencey nastolatek, który w narracji pierwszoosobowej opowiada historie trzech dni i dwóch nocy z grudnia 1949 roku. Historia tych kilku dni jest z jednej strony zabawna, ale szybko okazuje się, że pod podszewką humoru kryje się znacznie tematyka znacznie poważniejsza. A sprawy, które porusza Holden wcale nie są nic nieznaczące. 

Szczerze mówiąc, miałam wielki problem z tą pozycją. Doskonale zdawałam sobie sprawę z legendy, jaka się za nią ciągnie i obawiałam się czy aby na pewno zrozumiem ją tak jak powinnam. W miarę upływu czasu przestałam się tym jednak przejmować. Nie byłam w wieku Holdena, żeby próbować pojąć jego sposób postępowania, zresztą chyba nigdy nie buntowałam się tak jak on (chociaż o to akurat trzeba by było spytać moich rodziców) i raczej nie utożsamiałam się z nastolatkiem. Jego problemy nie wydawały mi się poważne, ale wiem, że nie będąc nim, nie znajdując się w jego skórze, nie powinnam wydawać sądów o motywach postępowania Holdena.

Pewnie dlatego traktowałam tę książkę jako ciekawe spojrzenie na problemy nastolatków i próby poradzenia sobie (lub nie) z piętrzącymi się w ich życiu kłopotami. Dzięki temu mogłam porównać sobie współczesnego młodego człowieka i tego sprzed ponad pół wieku. I wiecie jaki z tego wniosek: bez względu na epokę, czasy, w jakich się żyje, świat w wieku dorastania zawsze jest trudny i skomplikowany.

Do stylu autora szybko można się przyzwyczaić. Książkę czyta się naprawdę szybko, nawet kiedy pisarz wkładał w usta bohatera bardzo długie przemowy.

Jeśli będziecie mieć okazję, przeczytajcie "Buszującego w zbożu". Nie będę Was przekonywać, że trzeba, bo sami musicie podjąć decyzję. I bez względu na to czy Wam się spodoba, czy nie, warto zapoznać się z tą pozycją.