Uczta dla duszy

Od wieków na wyspie Fennbirn w królewskim rodzie rodzą się trojaczki - trzy dziewczynki obdarzone mocą. Każda z nich dysponuje inną umiejętnością - jedna jest trucicielką, druga panuje nad żywiołami, a trzecia jest panią natury. Cała trójka ma prawo do korony, ale tylko jedna ostatecznie zasiądzie na tronie. Dlatego w wieku sześciu lat Katharine, Mirabella i Arsinoe zostają rozdzielone, żeby uczyć i rozwijać swoje talenty. Siostry spotkają się dopiero w wieku szesnastu lat, ale wówczas tylko jedna z nich może przeżyć.

"Trzy mroczne korony" to idealna pozycja dla młodzieży, która jeszcze w swoim życiu nie przeczytała wielu powieści fantastycznych. W przypadku tej pozycji nie ma co czekać na fajerwerki, książka została napisana poprawnie, wprawdzie z pominięciem wielu opisów (dla niektórych to pewnie będzie zaleta). Fabuła skupia się raczej na stosunkach dziewcząt z mieszkańcami dworów, na których żyją. O łączących ich więziach, przeszłości nie wiadomo wiele. Informacje na ten temat podawane są dość skąpo, ale biorąc pod uwagę, że to seria, chyba trzeba będzie uzbroić się w cierpliwość i poczekać co zdarzy się w kolejnych tomach.

Bardzo ciężko było mi zapałać sympatią do którejkolwiek z sióstr. Nie dlatego, że cała trójka to panny z zadartymi wysoko głowami, raczej chodzi o to, że w poszczególnych rozdziałach niewiele miejsca zostaje poświęcone budowaniu ich postaci. Fabuła skupia się raczej na popychaniu akcji cały czas do przodu, jakby autorka bała się, że na stronach poświęconych przemyśleniom, czytelnik będzie się po prostu nudził. Tymczasem w natłoku scen zabrakło oddechu od szybko pędzących wydarzeń. Zabrakło czasu, żeby lepiej poznać Katharinę, Miraballę i Arsinoe. A każda z nich miała naprawdę wielki potencjał, by stać się wielką postacią tej historii.


Na szczęście książka nie jest ani zła, ani beznadziejna. Pomimo kilku wad, opowiada naprawdę niezłą historię, w której siostry, mniej lub bardziej, odgrywają drugorzędne role. Prawdziwa walka o tron toczy się gdzie indziej, a sposoby, żeby ją wygrać, są doprawdy rozmaite. Nie brakuje tu intryg - mimo, że nie są mocno rozbudowane - i choć są czasem nieco przewidywalne, fabuła i tak wciąga.

Mnie lektura nie zajęła dużo czasu i naprawdę niecierpliwie czekałam na końcowe rozstrzygnięcie. Zakończenie, na szczęście, okazało się nieprzewidywalne (przynajmniej dla mnie), dlatego będę czekać na pojawienie się drugiego tomu. Mam nadzieję, że kontynuacja w tych kilku niuansach okaże się lepsza.

Nie mogłabym nie wspomnieć o wydaniu, które całkowicie mnie ujęło. Twarda oprawa, tajemnicza, czarna okładka i przyciągające wzrok kartki. Choćby dla niego warto mieć tę książkę na swojej półce.

Nie wiem czy mam pecha do książek, które wszystkim się podobają, a mnie nie czy po prostu mój gust zupełnie nie kompiluje się z wydawanymi obecnie powieściami young adult i powinnam na razie je sobie odpuścić. Dość powiedzieć, że "Dzieci Edenu" nie były powieścią dla mnie. Pokrótce postaram się wyjaśnić dlaczego.

Ale najpierw o samej fabule. Główna bohaterka, Rowan jest drugim dzieckiem swoich rodziców w społeczności, w której posiadanie więcej niż jednego dziecka jest zabronione. Jeśli władze odkryją istnienie drugiego potomka, ten skazywany jest na śmierć. Taka restrykcyjna polityka wynika z prób ochrony ocalałych po klęsce ekosystemu Ziemi. Nie rosną już na niej rośliny, nie żyją zwierzęta. Życie toczy się jedynie w małej enklawie - Edenie, którą zarządza Ekopanoptykon, system sztucznej inteligencji stworzony przez genialnego naukowca. Przez szesnaście lat Rowan, mimo, że otoczona miłością brata i mamy, jest więźniem we własnym domu. Nie spodziewa się jednak, że za chwilę zostanie wciągnięta w wir wydarzeń, które na zawsze zmienią jej życie.

Ciekawa okładka i opis skutecznie zachęciły mnie do czytania. Od dawna jest fanką powieści post-apo, więc mniej więcej wiedziałam czego się spodziewać. Może jednak miałam zbyt wysokie wymagania względem tej pozycji? Albo przeczytałam już zbyt dużo książek o tej tematyce, żeby czuć się pozytywnie zaskoczoną? 

Nie chcę z góry przekreślać "Dzieci Edenu", bo ze strony językowej i stylistycznej raczej nie da się do niczego przyczepić. Wszystko jest poprawne, może drażnił mnie nieco fakt, że przemyślenia Rowan zajmują jakieś dwie trzecie fabuły i trochę brakuje akcji, ale do to jeszcze dało się przełknąć. 

Co w takim razie aż tak bardzo mnie raziło? Po pierwsze, główna bohaterka. Rowan jest po prostu irytująca. Z jednej strony twierdzi, że jest słaba, bo przez swoje zamknięcie nigdy nie obcowała z innymi ludźmi poza rodziną, a z drugiej zawiązuje przyjaźnie, jakby nic innego w  życiu nie robiła. Boi się narażać bliskich na zdemaskowanie, ale nie przeszkadza jej to włóczyć się po mieście i popularnych klubach. Może nie są to jakieś wielkie błędy, ale ich natężenie sprawia, że zaczynają być irytujące.

Poza tym, nie czułam sympatii do pozostałych postaci. Po prostu nie potrafiłam polubić ani Lark, ani Lachlana. Zresztą, ich relacje z Rowan wydawały się nieco naciągane i trochę sztuczne, a rzekomy konflikt czy też zazdrość o dziewczynę, wręcz śmieszne. 

Fabuła też nie powala. Centrum, przedstawione jako wróg reprezentowany przez zielone koszule (trochę kojarzyli mi się z harcerzami, a nie formacją policyjną i tak też ich sobie wyobrażałam) nie wydawało mi się takim złem wcielonym jak opisywali je bohaterowie. Może za mało sugestywnie zostali przedstawieni?

Zawiodłam się strasznie na "Dzieciach Edenu" i chyba znalazłam książkę, która może kandydować do miana najgorszej, jaką przeczytałam w tym roku. 

Postanowiłam spróbować coś zupełnie nie ze swojej bajki. Zaintrygowana opisem "Króla kier" i magiczną okładką, która niesamowicie przyciąga wzrok, przeczytałam debiutancką powieść Aleksandry Polak zapowiadającą serię Circus Lumos. 

Alicja jest zwykłą dziewczyną, niczym nie wyróżnia się z tłumu licealistek, ale raczej jej to nie przeszkadza. Ma wspaniałą przyjaciółkę Julię, chłopaka Maksa i poukładany świat. Wszystko zmienia się podczas jednej wizyty w tajemniczym cyrku, który nie wygląda jak ten znany z dzieciństwa. 

Zgodnie z zapowiedziami czytelnik miał wkroczyć w świat magii, przeżyć niesamowitą przygodę z ciekawymi bohaterami. I gdyby tak pozbyć się początku, może w jakimś stopniu opis odpowiadałby prawdzie. Szczerze mówiąc, wprowadzenie do całej historii jest nieco przydługawe. Kłopoty Alicji i jej rozterki można było skrócić o połowę. Opowieść nie straciłaby wtedy na atrakcyjności, a i tempo akcji mogłoby podskoczyć. Rozumiem jednak zabieg autorki. Chciała przedstawić bohaterkę, pokazać ją z każdej strony i niejako wprowadzić w świat, w którym przez przypadek się znalazła. Ale przez to pierwsza część opowiada raczej o typowych sprawach nastolatków, a nie skupia na fabule powieści, jaką czytelnik spodziewa się znaleźć.

Alicja to taki nieco drażniący typ. Niby jest główną bohaterką i wypadałoby ją polubić, ale jest naprawdę ciężko. Dziewczyna chwilami zachowuje się, jakby miała dwanaście lat i często, mimo powagi sytuacji, myśli jedynie o sobie. Jej ukochany to dżentelmen w każdym calu, ideał nie z tego świata, przez co wydaje się strasznie nierzeczywisty. Brakuje mu zwykłej ludzkiej niedoskonałości, co uwidacznia się zwłaszcza w sytuacjach, z których wychodzi niemalże bez szwanku. Alicja wzdycha do niego dniami i nocami, przez co momentami opowieść zmienia się w romantyczną sagę o wielkiej miłości. A magii nie ma w niej wiele.

Pomysł na książkę wydaje się niesamowity, ale wykonanie popsuło całą wizję. Zamiast walki o ludzkie dusze mamy romans dwojga nastolatków, zamiast emocji, gdzieś napoczęty naprędce temat. W oczy kłują niedokończone wątki, zmarnowany potencjał drugoplanowych postaci, pozostawiona sama sobie fabuła. Niewiele dowiadujemy się o bohaterze, który mógłby pociągnąć opowieść, jedynie w kilku scenach został przedstawiony jako dziwny staruszek o wielkiej mocy. Szkoda, że akurat on - podobno tak ważny w całej rozgrywce - został odsunięty na boczny tor.

Żeby jednak nie skreślać całości, książkę szybko się czyta dzięki wprowadzonej przez autorkę atmosferze. Nieco mroczny zimowy klimat świetnie wkomponował się w historię walki dobra ze złem, ale nie oszukujmy się, to za mało, żeby postawić ją w kategorii interesujących.

Czegoś po prostu zabrakło. Może to małe doświadczenie autorki, może nie w tę stronę poprowadzone wątki. Jeśli pisarka popracuje nad warsztatem, zrezygnuje z romansowej papki na rzecz magii przez duże M, kolejne tomy mogą wyglądać znacznie ciekawiej.

Zadawaliście sobie kiedyś pytanie co się dzieje, kiedy celebryci biorą się za pisanie książek? No właśnie czasem wychodzą z tego małe potworki. Takie jak ten. 

Cara Delevingne to aktorka, modelka i Instagram wie, co jeszcze. Pewnego dnia dziewczyna postanowiła napisać książkę, która z miejsca - a właściwie z racji nazwiska autorki - zyskała międzynarodową sławę. Publikacja doczekała się niesamowitej kampanii reklamowej i szczerze mówiąc, nie wiem z jakiego powodu zyskała tak pozytywne opinie. Wróć. Domyślam się dlaczego. I boję się myśleć, że teraz wystarczy głośne nazwisko, żeby książka stała się hitem. 

A ta jest po prostu słabiutka, mimo ewidentnego potencjału. W skrócie opowiada o czwórce przyjaciół, którzy tworzą szkolny zespół o tytułowej nazwie Mirror, Mirror. Według zgodnej opinii otoczenia, Red, Naomi, Leo i Rose grają, jakby urodzili się w świecie złożonym z nut. I wszystko układa się wspaniale do dnia, w którym Naomi znika, a kilka tygodni później zostaje znaleziona nieprzytomna. Policja twierdzi, że była to próba samobójcza, lekarze walczą o życie dziewczyny wprowadzając ją w stan śpiączki farmakologicznej, a przyjaciele próbują znaleźć odpowiedź na pytanie, co rzeczywiście się stało, bo w samobójstwo Naomi nie wierzą. 

W zapowiedziach przedstawiano "Mirror, Mirror" jako genialny thriller. Hmm... Ani genialny, ani thriller. Bardziej przypominał średniej jakości obyczajówkę, w której głównym problemem jest walka o własną osobowość i próbę akceptacji. Tajemnice Naomi schodzą na drugi plan, jakby jej zniknięcie nie było najważniejszym tłem fabuły. Królują za to dramaty w domu Red, jakby stanowiły clou całej powieści.   

Akcja ciągnęła się ślamazarnie. Po około jednej czwartej mogłam streścić fabułę w kilku zdaniach. Po połowie niewiele się zmieniło. I nie, pod koniec nie było fajerwerków, tempo się nie zmieniło, najważniejsza scena nie przyniosła wielu emocji (może dlatego, że o wiele wcześniej domyśliłam się, kto odpowiada za nieszczęścia Naomi).

Bohaterowie. Tutaj też muszę się trochę popastwić. Narratorem jest Red, prawdziwe imię tej postaci poznajemy dopiero później. I zdaję sobie sprawę, że to był celowy zabieg, ale od samego początku ciężko było się zorientować czy Red jest chłopakiem, czy dziewczyną. Kiedy już jako tako poukładałam sobie to w głowie, okazało się, że jest zupełnie inaczej. Z ciekawości wróciłam do przeczytanych fragmentów, chcąc sprawdzić czy to ja mam problem z zaimkami osobowymi, ale okazało się, że wcześniej akcja z Red odbywała się całkowicie bezosobowo. Pewnie tak miało być, ale czytelników może wprowadzić w konsternację i zniechęcić do lektury. 

Pozostali giną gdzieś w odmętach stronic. Jedyną, na którą zwróciłam uwagę była Ashira, bezkompromisowa, odważna, twardo stąpająca po ziemi. Jako drugoplanowa, nie pojawiała się często, ale za każdym razem jej działania popychały akcję do przodu. Obecność Leo jeszcze jakoś dało się znieść, ale Rose to kompletnie inna historia. Mdła i niesympatyczna, nie sprawiała w ogóle wrażenia, jakby Naomi w ogóle ją obchodziła. 

"Mirror, Mirror" miała być powieścią o dorastaniu, trudnych wyborach, poszukiwaniu siebie. Wyszło coś, co wydaje się przegadaną dyskusją na sprawę, która porusza opinię publiczną, ma chwycić za serce ze względu na tematykę. Cóż, mnie nie poruszała. 

Świat może załamać się w jednej sekundzie. Dokładnie w tej, w której dowiadujesz się, że twoi przyjaciele zginęli w wypadku samochodowym. A potem, kiedy zdajesz sobie sprawę, że mogłeś przyczynić się do ich śmierci, życie przestaje mieć sens. 

Tak rozpoczyna się powieść Jeffa Zentnera "Goodbye days". Carver stracił trzech najlepszych przyjaciół: Eliego, Marsa i Blake'a. Ich rodziny traktują go skrajnie różnie: przez sympatię, obojętność po nienawiść. Jedynym jasnym światłem w życiu Carvera jest była (?) dziewczyna Eliego.

Książka, w których głównym bohaterem jest śmierć nie są łatwe. Wpadam wtedy w melancholijny nastrój i staram wczuć w sytuację tych, którzy muszą radzić sobie ze stratą. Każde odejście boli, ale takie nagłe, bez pożegnania, kiedy umierają młodzi ludzie dopiero stojący na starcie życia, jest okropnie dołujące. Każdy próbuje pogodzić się z tym na swój sposób. Niektórzy, tak jak babcia Betsy, odwołują się do Boga, inni zrzucają winę na otoczenie i szukają sprawiedliwości w sądzie.

Kiedy przeczytałam o tym ostatnim, pomysł wydał mi się absurdalny, ale po zastanowieniu, przestał. Przecież dopóki nie znajdziemy się w podobnej sytuacji, nie wiemy, jakie wyzwoli ona w nas zachowania. Ocenianie nie jest więc najlepszą postawą.

Nie chcę twierdzić, że Carver stanął przed najtrudniejszym zadaniem, bo stracił trójkę bliskich mu osób, a rodziny tylko jedną. Owszem, musiał się mierzyć z potrójnym cierpieniem i świadomością, że nie będzie już więcej wspólnych rozmów, wspólnego spędzania czasu, planowania przyszłości. Poziom emocji i odczuwania straty u każdego jest jednak inny i porównywanie nie ma tu absolutnie racji bytu.

Zresztą, z racji pierwszoosobowej narracji poznajemy tą nową rzeczywistość oczami chłopaka. I widzimy jak trudne, a czasem niemożliwe jest przejście do porządku dziennego nad śmiercią trójki członków Brygady Sos. Bo każda sytuacja, określone miejsce wyzwala wspomnienia, które pozostały po latach przyjaźni. I to wydaje się chyba najtrudniejsze. Pogodzenie się ze świadomością, że nowych wspomnień z Elim, Blake'em i Marsem już nie będzie, że trzeba je tworzyć z kimś zupełnie innym.

"Goodbye days" to pozycja młodzieżowa, ale nadaje się doskonale do czytania w każdym wieku.Wzbudza do głębszych przemyśleń na temat odchodzenia i uczuć tych, którzy muszą pożegnać swoich bliskich. Autor zręcznie poprowadził fabułę. Po kolei poznajemy rodziny trójki zmarłych, ich ból, zupełnie odmienne reakcje na Carvera i jego udział w wypadku. Zentner dawkuje nam emocje, najpierw zrzuca na czytelnika bombę atomową, potem nieco tonuje, by po chwili znów zaskoczyć kolejnym zwrotem akcji. Tak, jak w życiu, nie wiemy co nas czeka w następnym rozdziale, na następnej stronie.

Najcięższy z możliwych do opisania tematów został przedstawiony w sposób, który nie przytłacza, a próbuje pomóc poradzić sobie w tych trudnych chwilach. Mnie bardzo spodobał się pomysł potraktowania śmierci, nieco na boku, a jednak w głównej roli. Nie pozostaje mi więc nic innego jak zachęcić Was do czytania.

Wyobraźcie sobie świat, w którym po popełnieniu najmniejszego błędu obywatel zostaje fizycznie naznaczony i odseparowany od społeczeństwa niczym człowiek drugiej kategorii. Celestine North nadepnęła na odcisk sędziemu Crevanowi stając się jednocześnie twarzą powoli wzrastającego w siłę ruchu mającego przywrócić prawa Naznaczonym i najbardziej zdeprawowaną nastolatką o skażonym charakterze. Jak poradzi sobie, kiedy z jednej strony depczą jej po piętach demaskatorzy, a z drugiej ludzie podobni do niej wierzą, że tylko ona będzie potrafiła zmienić skostniały układ i zniszczyć Trybunał?

Cecelia Ahern to niewątpliwa specjalistka od literatury obyczajowej. Ta irlandzka pisarka debiutowała w 2004 roku, wydając przebojowe "P.S.Kocham Cię", na podstawie którego powstał potem film - jako fanka książki stwierdzam tylko, że dość słaby i nie oddający całego uroku powieści. Na przestrzeni lat autorka dała się poznać jako znawczyni ludzkich uczuć i emocji, która nierzadko z humorem potrafiła oddać skomplikowane relacje między bohaterami.

W ubiegłym roku Cecelia zaskoczyła swoich czytelników zabierając się za popularną ostatnimi czasy literaturę dla młodzieży i napisała pierwszy tom z cyklu "Skaza" - o tym samym tytule. Zaciekawiona niezwykłą zmianą tematyki zabrałam się za tę książkę i jej tegoroczną kontynuację "Doskonała".

Drugi tom historii o Celestine rozpoczyna się dwa tygodnie po zakończeniu wydarzeń z poprzedniego. Od samego początku nie brakuje zwrotów akcji przeplatanych - co charakterystyczne dla autorki - przemyśleniami głównej bohaterki. Dzięki pierwszoosobowej narracji przypominamy sobie wszystko co zdarzyło się w pierwszej części, przy okazji dowiadując się co dziewczyna ma na ten temat do powiedzenia.

Od początku powieści Celestine wydaje się najlepiej skonstruowaną postacią, pozostałe, zapewne przez wybór narracji, nie są prześwietlone równie skutecznie co ona, na szczęście nie przeszkadza to w odbiorze historii. Dziewczyna nie jest taką wielką bohaterką, jaką od początku stawała się Katniss z "Igrzysk śmierci" czy Tris z "Niezgodnej". Celestine dojrzewa i w miarę upływu czasu odkrywa w sobie siłę, odwagę i poczucie odpowiedzialności za sprawę. Nie kreuje się na najważniejszą postać zapoczątkowanego ruchu zmian. Zdaje sobie sprawę, że bez wsparcia nie da rady osiągnąć celu, dlatego ochoczo przyjmuje pomoc od każdego, kto chce ją zaoferować. 

Podczas lektury odnosi się wrażenie, że książka sama się czyta. Strony ulatują niepostrzeżenie, co można zawdzięczać dobremu przygotowaniu i warsztatowi autorki. Wydawać by się mogło, że ze względu na jej dotychczasowe doświadczenie, w powieści dominować będą szeroko pojęte wątki obyczajowe, ale nic mylnego. Jeśli w ten sposób Ahern chciała sprawdzić czy potrafi pisać w zupełnie innym stylu, zrobiła to poprawnie. "Doskonała" jest wprost idealną pozycją nie tylko dla młodzieży, ale i tych, których - tak jak mnie - interesuje antyutopijna rzeczywistość.

Nie jest to może przełomowa powieść w dorobku autorki. Raczej potwierdzenie, że Irlandka dysponuje wszelkimi atutami, by wypuścić w świat dobrze napisaną książkę z nieźle wykreowanymi bohaterami i akcją, która mimo, że nie gna na łeb na szyję, wiedzie po nitce do kłębka w ściśle określonym kierunku.

Z wielką przyjemnością przeczytałam "Doskonałą" i na pewno sięgnę po kolejną książkę Ceceli Ahern. Dla mnie autorka jest po prostu gwarantem solidności i rozrywki w jednym.

Chodziliście do szkoły, w której hierarchia była tak wyraźnie określona, że nawet nauczyciele się do niej dostosowywali? A całe miasteczko doskonale wiedziało kto w okolicy rządzi? River właśnie trafiła do podobnego miejsca. Po kolejnej przeprowadzce zaczęła chodzić do liceum, w którym niepodzielnie panowało rodzeństwo Grace'ów - piętnastoletnia Summer i dwa lata starsza bliźnięta - Thalia i Fenrin. Nieodparty urok i tajemnice otaczające ich jak poranna mgła sprawiają, że każdy pragnie znaleźć się w orbicie zainteresowań któregokolwiek z trójki. Mało kto dostępuje tego zaszczytu, a jeśli dopnie swego, to i tak na krótko. Grace'owie bawią się ludźmi, a potem zostawiają jak zepsute zabawki, bez słowa wyjaśnienia.

O Grace'ach opowiada się różne historie. Głównie o czarach, bo patrząc na eteryczną postać Thalii, nie przychodzi do głowy nic innego. Tak jak wtedy kiedy słyszy się o niecodziennych zainteresowaniach Summer. Tylko tajemniczy Fenrin jakoś nie wpasowuje się w schemat.

River, tak jak wszystkie nastolatki marzy, żeby Grace'owie ją zauważyli. I kiedy wreszcie dostrzegają jej istnienie i zapraszają do swojego hermetycznego świata, dziewczyna ma zamiar wycisnąć z tej znajomości najwięcej ile się da. Nie przypuszcza tylko, jakie przyjaźń z rodzeństwem może mieć konsekwencje. 

Opis książki był tak magiczny, tajemniczy i zachęcający, że po prostu musiałam ją przeczytać. Ale teraz, świeżo po lekturze nie mogę powiedzieć, żeby powaliła mnie na kolana. Początkowa fascynacja szybko się ulotniła, a moje wyobrażenia twardo zderzyły się z ziemią. Po pierwsze, nie żywiłam ani cienia sympatii do głównej bohaterki. River to niczym niewyróżniająca się normalna nastolatka, z nieodkrytą tajemnicą w tle (i nawet zakończenie nie zmienia mojego o niej zdania). Potencjał tej postaci był naprawdę wielki, w zamian czytelnik dostał jakąś na siłę budowaną protagonistkę, która wierzy w niezwykłą aurę otaczającą Grace'ów i wiecznie doszukuje się w nich magii, jakby w tej znajomości to właśnie było dla niej najważniejsze.

Oni sami też nie wydawali się specjalnie wyjątkowi. Ot, zamożna rodzina z dużym domem i mnóstwem znajomości, której czasem przydarzają się dziwne wypadki. Szczerze mówiąc, żaden przedstawiciel klanu mnie nie zachwycił. Może ojciec wydawał się nieco enigmatyczny, ale właściwie niewiele więcej można o nim powiedzieć. Summer, Thalia i Fenrin mają opinię osób popularnych, a jednocześnie chowających za drzwiami wszystkie swoje sekrety, co czyni ich jeszcze bardziej atrakcyjnymi dla rówieśników. Dla mnie byli po prostu zwykłymi dzieciakami, które wykorzystywały zamieszanie wokół siebie i swojej rodziny. 

Nie mogę ocenić "Urok Grace'ów" wysoko. W pewnym momencie zaczęłam strasznie się męczyć podczas czytania. Z trudem dobrnęłam więc do końca. Nastawiłam się na ciekawą lekturę, niestety szybko musiałam obniżyć swoje oczekiwania. Nie twierdzę, że zmarnowałam czas, ale po raz drugi nie sięgnę po tę pozycję. 

Ta książka długo czekała, żebym się za nią wzięła. Może dlatego, że tytuł jakoś specjalnie mnie nie zachęcał. "Dzikie serca" kojarzyło mi się z typową literaturą młodzieżową, wiecie ona i on, najlepiej po przejściach, niespodziewanie na siebie wpadają i w miarę upływu czasu i przewracania kartek w książce, zakochują się w sobie. Okładka też taka zwykła, nierzucająca się w oczy, jakich wiele na rynku. Na szczęście przyszedł czas i odpowiedni moment, żeby zacząć czytać.

Niektórzy mają w życiu pod górkę. Tak jak Savannah, której matka dwa lata temu odeszła, a ojciec rozpił się i nie potrafił utrzymać w żadnej pracy na dłużej. Ale dziewczyna, mimo kłód rzucanych przez los pod nogi, nie pozwala rodzinie się rozpaść, bo ma dla kogo żyć. Sensem jej życia jest młodszy brat Evan, upośledzony umysłowo siedmiolatek. Troszczy się o niego jak może, przygotowuje mu jedzenie, pomaga z lekcjami, pilnuje, żeby umył zęby. I wbija swojemu byłemu chłopakowi ołówek w dłoń, za co karnie ląduje w Brooks Academy, szkoły dla wyrzutków, po tym jak ten wyśmiewał się z niewinnego chłopca.

Savvy się nie poddaje. Nawet wtedy, gdy patrząca na nią krzywym okiem ciotka próbuje przejąć opiekę nad Evanem, a Patrick, okrutny eks pała żądzą zemsty. W dodatku ojciec coraz poważniej zastanawia się czy nie oddać syna szwagierce, bo nie umie sobie z nim radzić i to jego obwinia za odejście żony. Dziewczyna z trudem łączy koniec z końcem, chociaż to nie do niej powinno należeć zamartwianie o to, czy lodówka nie jest pusta. Scala ten swój mały świat i chociaż wciąż pełno w nim dziur ma przecież dla kogo się starać.

W tych trudnych chwilach w życiu Savannah pojawia się Cameron, chłopak ze szkoły, który cierpliwie, krok po kroku, burzy jej mur nieustępliwości, braku zaufania, poczucia niesprawiedliwości. Chce udowodnić, że nie wszyscy ludzie są źli, a proszenie o pomoc nie jest niczym uwłaczającym. 

Historia wydawałoby się banalna. Na co dzień mnóstwo ludzi przeżywa podobne dramaty i nie afiszują się z tym przed całym światem. Może właśnie dlatego, że jest tak podobna, jest tak bardzo prawdziwa.

Autorka pokazuje nam jak wielka jest siła miłości, jak wiele człowiek jest w stanie oddać, jak wiele poświęcić dla najbliższych. Dla kogoś, kto jest dla nas światłem w tunelu i powodem, dla którego wstajemy rano z łóżka warto dać się zaszufladkować jako dziewczyna z "problemami z kontrolą gniewu". W końcu nie ma znaczenia jak będą cię postrzegać inni ludzi, skoro ci, na których najmocniej ci zależy wiedzą jaka/jaki jesteś naprawdę. 

Lektura "Dzikich serc" nie zajęła mi wiele czasu. Ciekawość losów Savannah, Camerona i Evana była tak silna, że odłożyłam na bok inne książki. I nie żałuję. Dzięki tej, wydawałoby się, zwykłej książce można odkryć jak ważne w naszym życiu jest poświęcenie się dla innej osoby. I uświadomienie sobie, że w ten sposób wcale nie musimy ograniczać siebie i własnych pragnień.

"Nigdy nie jesteśmy ani tak wspaniali, ani tak żałośni, jak się nam wydaje." 

Siedemnastoletnia Alex cierpi na schizofrenię paranoidalną. A więc garść faktów. Schizofrenia to przewlekła choroba, ryzyko zachorowania na nią wynosi 1%. Jest to choroba ludzi młodych, w równym stopniu dotyka kobiety jak i mężczyzn. Ponad połowa zachorowań zdarza się przed 30 rokiem życia. Może rozwijać się w ciągu kilku dni, tygodni albo lat. Do objawów należą urojenia i omamy, najczęściej słuchowe. Głosy, które słyszy schizofrenik komentują rzeczywistość, czasem mu rozkazują. Rzadziej pojawiają się omamy wzrokowe. Urojenia najczęściej mają charakter prześladowczy, choremu wydaje się, że jest śledzony lub podsłuchiwany. Podstawą leczenia są leki psychotyczne oraz terapia.

W wieku siedmiu lat w supermarkecie Alex poznaje tajemniczego Błękitnookiego. Chłopiec pomaga jej uwolnić zamknięte w klatce homary. Tylko czy istniał naprawdę, czy był jedynie wymysłem chorego umysłu bohaterki? To pytanie będzie ją prześladować przez wiele lat. 

Siedemnastoletnia Alex po wejściu do pomieszczenia zajmuje się kontrolą otoczenia. Sprawdza czy nigdzie nie ma radzieckich nadajników albo czyhających na nią nazistów. Fotografuje rzeczywistość, żeby potem sprawdzić czy to co zobaczyła, nie okazało się przywidzeniem (jak np. ochroniarze na dachu szkoły albo wąż pełzający pod sufitem). Chodzi do szkoły tylko dzięki terapeutce, która uznała, że kontakt z rówieśnikami będzie miał na dziewczynę dobry wpływ.
W nowym miejscu nikt nie wie o schizofrenii. Nie wie też Miles, którego oczy przed dziesięciu laty wryły się bohaterce głęboko w pamięć. Nie może jednak go zapytać czy pamięta tamten epizod, bo jeśli go tam nie było...

Alex oswaja swoją chorobą, walczy z nią codziennie, wygrywając małe bitwy o normalność. Na każdym kroku musi rozpoznać co jest prawdą, a co nie istnieje. Idzie jej coraz lepiej, chociaż zdarzają się jeszcze momenty, w których schizofrenia bierze górę. Dziewczyna bardzo się pilnuje, żeby nikt z nowych znajomych nie dowiedział się o jej tajemnicy, co nie jest łatwe kiedy widzi dwóch Milesów, w tym jednego Krwawego.

Choroby psychiczne nie są popularnym tematem w książkach. A choroby psychiczne wśród nastolatków pojawiają się jeszcze rzadziej (polecam "Głębia Challengera" Neala Shustermana). Autorka wyszła więc przed szereg pokazując, że umysł też może chorować, a psychika podlega takiemu samemu leczeniu jak ciało. I przedstawia historię Alex bez medycznych terminów, skomplikowanych opisów choroby, jej przebiegu, leczenia. Skupia się za to na osobowości głównej bohaterki, dziewczyny, która na pierwszy rzut oka wygląda jak tysiące innych nastolatek.
Choroba psychiczna nie wysuwa się na pierwszy plan, zmaganie się z nią też nie dominuje w treści książki, jest jednym z wątków, który, choć istotny, nie staje najważniejszym. Ważna jest Alex, jej próby oswojenia rzeczywistości, a nie choroba.

Szczerze mówiąc, to nie była książka, którą da się szybko zapomnieć. Większość młodzieżówek powiela schematy, co sprawia, że po kilku dniach jej treść niemal zupełnie wyparowuje z głowy. Z "Wymyśliłam cię" na pewno tak nie będzie. Kilka scen uderza jak obuchem w łeb i po ich przeczytaniu zostają jeszcze na długo. Ten trudny temat, podany w jednak przystępny sposób sprawił, że zaczęłam zgłębiać temat chorób psychicznych. I może właśnie o to autorce chodziło.