Uczta dla duszy

Od wieków na wyspie Fennbirn w królewskim rodzie rodzą się trojaczki - trzy dziewczynki obdarzone mocą. Każda z nich dysponuje inną umiejętnością - jedna jest trucicielką, druga panuje nad żywiołami, a trzecia jest panią natury. Cała trójka ma prawo do korony, ale tylko jedna ostatecznie zasiądzie na tronie. Dlatego w wieku sześciu lat Katharine, Mirabella i Arsinoe zostają rozdzielone, żeby uczyć i rozwijać swoje talenty. Siostry spotkają się dopiero w wieku szesnastu lat, ale wówczas tylko jedna z nich może przeżyć.

"Trzy mroczne korony" to idealna pozycja dla młodzieży, która jeszcze w swoim życiu nie przeczytała wielu powieści fantastycznych. W przypadku tej pozycji nie ma co czekać na fajerwerki, książka została napisana poprawnie, wprawdzie z pominięciem wielu opisów (dla niektórych to pewnie będzie zaleta). Fabuła skupia się raczej na stosunkach dziewcząt z mieszkańcami dworów, na których żyją. O łączących ich więziach, przeszłości nie wiadomo wiele. Informacje na ten temat podawane są dość skąpo, ale biorąc pod uwagę, że to seria, chyba trzeba będzie uzbroić się w cierpliwość i poczekać co zdarzy się w kolejnych tomach.

Bardzo ciężko było mi zapałać sympatią do którejkolwiek z sióstr. Nie dlatego, że cała trójka to panny z zadartymi wysoko głowami, raczej chodzi o to, że w poszczególnych rozdziałach niewiele miejsca zostaje poświęcone budowaniu ich postaci. Fabuła skupia się raczej na popychaniu akcji cały czas do przodu, jakby autorka bała się, że na stronach poświęconych przemyśleniom, czytelnik będzie się po prostu nudził. Tymczasem w natłoku scen zabrakło oddechu od szybko pędzących wydarzeń. Zabrakło czasu, żeby lepiej poznać Katharinę, Miraballę i Arsinoe. A każda z nich miała naprawdę wielki potencjał, by stać się wielką postacią tej historii.


Na szczęście książka nie jest ani zła, ani beznadziejna. Pomimo kilku wad, opowiada naprawdę niezłą historię, w której siostry, mniej lub bardziej, odgrywają drugorzędne role. Prawdziwa walka o tron toczy się gdzie indziej, a sposoby, żeby ją wygrać, są doprawdy rozmaite. Nie brakuje tu intryg - mimo, że nie są mocno rozbudowane - i choć są czasem nieco przewidywalne, fabuła i tak wciąga.

Mnie lektura nie zajęła dużo czasu i naprawdę niecierpliwie czekałam na końcowe rozstrzygnięcie. Zakończenie, na szczęście, okazało się nieprzewidywalne (przynajmniej dla mnie), dlatego będę czekać na pojawienie się drugiego tomu. Mam nadzieję, że kontynuacja w tych kilku niuansach okaże się lepsza.

Nie mogłabym nie wspomnieć o wydaniu, które całkowicie mnie ujęło. Twarda oprawa, tajemnicza, czarna okładka i przyciągające wzrok kartki. Choćby dla niego warto mieć tę książkę na swojej półce.

Lubię sięgać po książki, które nie są aktualnie na topie, takie wydane już jakiś czas temu. W tym przypadku - choć nie ocenia się książki po okładce - to właśnie ona przyciągnęła mnie jak magnes.

Aza Ray jest wyjątkową osobą. Na tyle, że jej imieniem nazwano chorobę, na którą na całym świecie choruje tylko ona. Aza dusi się powietrzem. Mówienie i oddychanie sprawia jej niemało problemów. Lekarze od początku nie dawali dziewczynie wiele czasu. Najpierw twierdzili, że umrze przed 5 rokiem życia, potem dawali czas do 10, teraz uważają, że 16 lat to granica możliwości jej organizmu. Mimo przeciwności losu i zegara odmierzającego czas do końca, Aza nie ma zamiaru rezygnować z życia. Chodzi do szkoły, przyjaźni z Jasonem Kerwinem i wbrew wszystkiemu stara się nie poddawać. Ale to na nic, kiedy pewnego dnia, tuż przed szesnastymi urodzinami widzi na niebie statek. Wszyscy naokoło uważają to za skutek uboczny zażywania leków. Aza nie jest tego pewna, zwłaszcza, że głos ze statku wzywa ją po imieniu.

Nikt jej nie wierzy, nikt oprócz Jasona. Jednak zanim oboje mają szansę zastanowić się co to wszystko znaczy, Aza umiera, żeby znaleźć się w niebie.

Albo bardziej dokładnie: w Magonii. W świecie podniebnych statków Aza nie jest już słabym człowiekiem. Oddycha pełną piersią, jak jeszcze nigdy przedtem. Poza tym, ma odegrać kluczową rolę w zbliżającej się wojnie z Ziemią.

Wszystko brzmi interesująco. I takie jest, bo język, jakim posługuje się autorka sprawia, że łatwo wyobrazić sobie ten dziwny świat pełen szkwałowaleni, nietopeżagli, kanwrów. Podobnych pomysłów jest znacznie więcej. Rozdziały opowiadane z perspektywy Azy dają nam wzgląd w coś nowego, nieznanego, te pisane przez Jasona pokazują próbę pogodzenia się ze śmiercią przyjaciółki i rozwikłania niecodziennej zagadki. Aza, będąca w centrum wydarzeń ma szansę zastanowić się nad swoimi relacjami z rodziną i z Jasonem, do którego czuła chyba coś więcej niż przyjaźń. Wreszcie, może w tym wszystkim spróbować odnaleźć prawdziwą siebie.

To nie jest zwykła książka fantastyczno-przygodowa. Maria Dahvana Headley snuje pełną symboli opowieść naznaczoną cierpieniem, nadzieją, przywiązaniem. Do stylu autorki - bogatego w skróty, alegorie i opisy, które bardzo obrazowo prezentują stworzony przez nią świat, naprawdę łatwo się przyzwyczaić. Jednak ja w miarę czytania zaczynałam mieć wrażenie, że Headley próbowała złapać zbyt wiele srok za jeden ogon. Ilość tematów, które poruszała i problemów, na jakie chciała zwrócić uwagę sprawiała, że odbiór całej opowieści wydawał mi się niejednoznaczny. Po jej skończeniu sama nie wiedziałam co było najważniejsze.

Pierwszą część książki czyta się naprawdę szybko, przez kolejną musiałam po prostu przebrnąć. Dlatego ciężko mi ją ocenić. Pomysł na alternatywny świat był naprawdę świetny, tylko wykonanie nie do końca przypadło mi do gustu.