Uczta dla duszy

Od pewnego czasu siedzę w kryminałach. Kiedyś zarzekałam się, że tego gatunku nie będę czytać, ale jak to bywa, nigdy nie mów nigdy. Póki co, nie przeczytałam jeszcze ich tyle, żeby stać się ekspertem, ale jakieś tam pojęcie już mam. Dlatego, kiedy poszłam do księgarni odebrać zupełnie inną książkę, wpadła mi w oczy tabliczka "książka z autografem", a obok leżał "Kelner" Przemysława Garczyńskiego stwierdziłam, że nie ma co się zastanawiać i wyjść ze sklepu z dwiema pozycjami, tak, żeby było co czytać. Poza tym, jeśli ma się wybór - wziąć książkę z autografem czy bez - to chyba nie ma większych wątpliwości, prawda?

Przemysław Garczyński pochodzi z Poznania. Możecie go kojarzyć za sprawą bloga 3telnik.pl, na który i ja dość często zaglądam. "Kelner" to jego pisarski debiut.

Akcja książki rozpoczyna się od znalezienia ciała człowieka, który, sądząc po ubiorze jest kibicem Legii Warszawa. Konsternacja. Wiecie, w Poznaniu, delikatnie rzecz ujmując, fani piłki nożnej, nie przepadają za swoimi odpowiednikami ze stolicy. Nic więc dziwnego, że policjanci z Komendy Wojewódzkiej traktują tę sprawę bardzo poważnie (nie, żeby inne olewali). Zwłaszcza, że zostaje im przydzielony kolega po fachu z Mazowsza. Co przyniesie wspólne śledztwo? Na jakie tropy wpadną funkcjonariusze i czy wszystkie doprowadzą ich do rozwiązania zagadki i ujęcia sprawcy?

Przeczytałam jednym tchem. Strony uciekały mi jedna za drugą i nawet nie zauważyłam kiedy dotarłam do ostatniej. Lekkie pióro autora jest niewątpliwą zaletą, pozwala skupić się na historii i oczami policjantów podążać tropem śledztwa. A to z dnia na dzień coraz bardziej się komplikuje i funkcjonariusze mają coraz większy orzech do zgryzienia, zwłaszcza, że opinia publiczna domaga się rezultatów.

Głównym bohaterem jest Jakub, ale fabuła nie jest skoncentrowana jedynie na nim. Czytelnik ma okazję poznać też innych funkcjonariuszy, bo podąża za rozwojem sytuacji i znajduje się zawsze tam, gdzie dzieje się akcja, niezależnie od tego, która z postaci przebywa w jej centrum.

Wyszedł chyba też ze mnie lokalny patriotyzm. Też mieszkam w Poznaniu i kiedy padały nazwy ulic, konkretne miejsca, które znam albo kojarzę, lekki uśmiech pojawiał mi się na ustach. Zwłaszcza, że dzięki temu mogłam sobie doskonale wyobrazić jak przebiegały sceny w książce. Wiem jak wygląda budynek Komendy Wojewódzkiej, stadion na ulicy Bułgarskiej, który pojawia się epizodycznie czy dworzec kolejowy. Jak widać, znajomość miasta pomaga też podczas czytania książek. Wówczas obrazy same pojawiają się w głowie.

Przemysław Garczyński pokazał, że kryminał wcale nie musi być opasłym tomem, żeby zawierać dobrą historię. Opowieść nie dłuży się, nie zawiera zbędnych wątków, toczy się pod dyktando głównej historii, a przy tym pozwala spojrzeć na pracę funkcjonariuszy od środka - czy rzeczywiście tak to wygląda, możemy się tylko domyślać.

 

Wczesne lata 90. ubiegłego wieku. Trzy lata po transformacji, niektórym jeszcze ciężko przestawić się z milicjanta na policjanta. Poznań i okolice. Komenda na ulicy Kochanowskiego. To właśnie w tamte czasy i w tamtą rzeczywistość zaprasza nas Michał Larek ze swoją najnowszą powieścią "Furia".

W lesie znaleziono zwłoki kobiety. Policjanci z komendy w Poznaniu mają ciężki orzech do zgryzienia. Co mogło się stać młodej, atrakcyjnej dziewczynie? I kim jest morderca? Zeznania świadków zupełnie do siebie nie pasują, a jedyny trop jaki się pojawia, to niebieski samochód. W sprawę zaangażowanych jest mnóstwo osób, zarówno z pionu dochodzeniowego, jak i kryminalnego. Poznajemy między innymi Harry'ego, prawdziwą legendę wśród funkcjonariuszy, o którym krążą niesamowite opowieści. Jego sposób prowadzenia przesłuchania czy znajdowania podejrzanych budzą powszechny podziw. Na drugim biegunie mamy Katię, młodą policjantkę, debiutującą w komendzie, z jednej strony zafascynowaną Harrym, z drugiej budującą swój własny wizerunek.

Po kilku stronach od razu można wczuć się w atmosferę tamtych lat. Ja, z racji akcji poprowadzonej w październiku, oczami wyobraźni od razu widziałam szary, ponury świat, czułam chłód i ten posępny klimat typowy dla jesiennych dni. Zresztą, podczas całej lektury nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że jest ciemno, nawet jeśli akcja działa się w ciągu dnia - dla mnie słońce i tak wtedy kryło się za chmurami, a wokół panowała posępna aura.

Nie bez znaczenia były szczegóły, takie jak typowe dla tamtego okresu kasety VHS, które namiętnie oglądał jeden z funkcjonariuszy. (Przyznać się, kto jeszcze ma takie relikty przeszłości w domu? Ja znalazłam, ale były na nich bajki animowane, a nie filmy sensacyjne, jak w książce.)

Pora na bohaterów. Mnie od razu spodobała się Katia. Na początku książki młoda policjantka trafia do komendy i od razu uczestniczy w poszukiwaniach mordercy. W pierwszej chwili wydaje się niezdecydowana, nijaka, ale przy bliższym poznaniu ta postać naprawdę zyskuje. Staje się nieustępliwa, za wszelką cenę dąży do pojmania sprawcy, na co wpływ mają zapewne wydarzenia z przeszłości, których mimo, że nam skąpi, uchylają rąbka tajemnicy na temat jej zachowania. Ta dziewczyna ma przyszłość, dlatego mam nadzieję, że wątki z udziałem Katii pojawią się również w kolejnej części.

Co do Harry'ego... To człowiek-zagadka. Nikt nie potrafi przypomnieć sobie jego imienia, bo ksywka tak mocno przylgnęła do mężczyzny, że stała się znakiem rozpoznawczym. Autor zwraca nam na niego uwagę kilka razy, często wręcz nie nawiązując do sprawy, nad którą aktualnie pracują policjanci. To raczej zapowiedź następnego tomu, po który z pewnością sięgnę. Lektura "Furii" pozostawiła mnie bowiem w dość sporym niedosycie. Mam ochotę na więcej!

"Furia" to nie tylko powrót do zapomnianej przeszłości czy pokaz działalności ówczesnej policji. Książka Michała Larka pokazuje, że w każdym człowieku drzemią demony, które pewnego dnia mogą wziąć górę nad zdrowym rozsądkiem i ujawnić mroczną stronę naszego wnętrza. Tylko od nas zależy czy zdołamy nad nimi zapanować.

Jak ważny jest kontakt między ludźmi przekonałam się podczas ostatniej GRANDY - Poznańskiego Festiwalu Kryminału. Najpierw podczas Gali Premier, a następnego dnia podczas spotkania JAK ZABIĆ ŚMIECHEM I NIE DAĆ SIĘ ZŁAPAĆ? miałam okazję poznać się z twórczością i samym Alkiem Rogozińskim, który prezentował swoją najnowszą książkę "Lustereczko, powiedz przecie". Szczerze mówiąc nie wiem czy trafiłabym na tę książkę - pozycji, które czekają na mojej półce i wręcz błagają, żeby je przeczytać jest naprawdę mnóstwo, ale osoba Alka Rogozińskiego całkowicie przekonała mnie, że tamte pozycje muszą jeszcze trochę poczekać na swoją kolej. Parę dni później zamówiłam najnowsze dzieło pisarza i zabrałam się do czytania.

I nie żałuję. Wprawdzie zabrałam się za drugi tom opowieści o przygodach zwariowanej pisarki Róży Krull, ale braki w lekturze pierwszej części (które już zaczynam nadrabiać) w ogóle nie przeszkadzały w odbiorze powieści. "Lustereczko, powiedz przecie" jest nową historią, odniesienia do pierwszej części pojawiają się w kilku momentach i nie powodują bólu głowy z powodu niedoinformowania.

Róża Krull jest specyficzną osobą z gronem równie specyficznych przyjaciół. Jest idealnym przykładem na to, że nawet jeśli człowiek nie szuka kłopotów, to one i tak go znajdują. Pewnego dnia Róża z lornetką w ręce jest świadkiem samobójstwa jednego z uczestników konkursu Mister Polonia. Nie, żeby go obserwowała od kilku dni! I nie, wcale nie dorobiła historii, jakoby był nieszczęśliwy w swoim związku. I nie, zupełnie nie marzyła o tym, by stać się pocieszycielką tego biedaka. Ale na to jest już chyba za późno.

Pisarka trafia w wir konkursu piękności dla panów, spotykając młodych mężczyzn, którzy dla tytułu byliby w stanie wbić konkurentowi nóż w plecy i gdyby nie pewne szczegóły anatomiczne w postaci szczeciny na głowie, nie wahaliby się, wzorem koleżanek z konkursów miss, wyrywać sobie włosy garściami. Jak Róża poradziła sobie w tym tyglu i w jaką aferę się wplątała? Dowiecie się sami z "Lustereczko, powiedz przecie". Nie będę odbierała wam przyjemności.

Róża to absolutna królowa. Jej nietuzinkowa postać wybija się na tle innych. To ona skupia na sobie uwagę czytelnika, który z miejsca zaczyna pałać do niej sympatią i absolutnym uwielbieniem (przynajmniej ja tak miałam). Pisarka kradnie całe show, zwłaszcza w scenach z Rafałem Maślakiem, którego osadzenie w powieści nadało barwności całej opowieści. To naprawdę fajny zabieg, bo dzięki temu łatwiej wyobrazić sobie wszystkich bohaterów i sytuacje, które ich spotykają.

Znakomicie zostali przedstawieni uczestnicy konkursu Mister Polonia. Niesamowity przekrój społeczny, z nieodłączną siłownią w tle i kosmetykami w roli głównej. Tak, tak. Niektórzy panowie stosują ich nie mniejszą ilość niż panie, a zawartością swojej kosmetyczki mogliby zawstydzić niejedną białogłowę. Moje serce skradła jednak Manuela, która skrycie marzy o spotkaniu z Kingą Rusin w popularnym programie śniadaniowym, zostaniu jej najlepszą przyjaciółką i najpewniej pogalopowaniu u jej boku w stronę zachodzącego słońca.

"Lustereczko, powiedz przecie" to znakomita rozrywka na październikowe wieczory. Połączenie komedii z kryminałem idealnie nadaje się na wypełnienie tych smutnych, jesiennych dni. Akcja się nie dłuży, fabuła, mimo, że wydaje się przewidywalna, wcale taka nie jest.

Z czystym sumieniem mogę polecić najnowszą książkę Alka Rogozińskiego. I już biorę się za następną!

Nieznajoma weszła do przyciemnionej sali w budynku przy ulicy Ewangelickiej w Poznaniu. Przysiadła na skraju krzesła, po czym otworzyła małą broszurkę z programem Grandy - Poznańskiego Festiwalu Kryminału. To tu, pomyślała z przejęciem, to tu znajdę odpowiedź. Ale czy na pewno?

TAJEMNICA napisania dobrego kryminału spędzała jej sen z powiek. Od tygodni problem podgryzał jej spracowany umysł. Wtedy podczas spotkania PISARZ I REŻYSER, SPÓJNOŚĆ MYŚLI, czy dwa różne morderstwa na scenę wkroczyli oni - Jakub Żulczyk i Vincent Severski. Jeden z nich zaczął od enigmatycznego stwierdzenia, że są dwa rodzaje kłamców: pisarze i szpiedzy. O tych drugich niewiele słyszała. Nazwisko Jamesa Bonda gdzieś obiło się jej o uszy, ale nie sądziła, by wywarł znaczący wpływ na losy świata. Nie, to nie o to chodzi. Ale warto przyjrzeć się tym pierwszym. Pisarze. Oni powinni coś wiedzieć.

Jakub Żulczyk - pisarz i scenarzysta w jednym powiedział, że pisanie książek jest procesem, który odbywa się w samotności i prowadzi do powstania dzieła, a tworzenie scenariusza odbywa się w zespole i jest jednym z pierwszych kroków do powstania obrazu w formie serialu czy filmu. Skreśliła więc w notatniku scenariusz, dwoma liniami podkreśliła słowo książka. Postanowiła poszukać o niej więcej informacji. Ale nie mogła się skupić, bo Vincent Severski wtrącił kilka słów o Iranie, Sztokholmie na Mazurach i Pustyni Błędowskiej, po której ponoć biegali Talibowie. Przestraszyła się. Miała tylko nadzieję, że kiedy się wybiegali, czym prędzej wrócili do siebie.

Rozmyślania przerwało jej kluczowe zdanie. Prawda nie może stać na drodze dobrej opowieści. Aha! I tu was, pisarze mam, pomyślała, czyli w książkach można kłamać, więcej, to jest wskazane, żeby historia spodobała się ludziom!

Ale czyja to WINA? Następnego dnia, zamiast w cichości swojego małego poznańskiego mieszkania zgłębiać sekrety pisarskiej sztuki, wyszła na ulicę, żeby po śladach szukać odpowiedzialnych za swój literacki stan.

I znalazła winowajców. Dokładnie 11. Wszyscy zaprezentowali swoje premierowe książki na Gali premier w tajemniczej Auli Artis na ulicy Kutrzeby.  Była Joanna Opiat-Bojarska z "Grą o wszystko", Michał Larek z "Furią", Marcel Woźniak z "Powtórką", Alek Rogoziński z "Lustereczko, powiedz przecie", Bohdan Głębocki prezentował "Ślepe ryby". Spotkała też Roberta Małeckiego, Przemysława Semczuka, Martę Guzowską, Małgorzatę Rogalę, Przemysława Garczyńskiego i Martę Matyszczak.

A potem ta cała zgraja rozdawała autografy. Jak pospolicie i nieodpowiedzialnie! Przecież z takim materiałem grafolog nie będzie miał żadnych problemów ze wskazaniem sprawcy. Kto jak kto, ale oni powinni o tym doskonale wiedzieć! I jeszcze cieszyli się, że tyle osób przychodziło do nich z książkami. Ona też podeszła, zebrała materiał dowodowy i czym prędzej ulotniła z miejsca, żeby jej nie zatrzymano.

Miała coraz mniej czasu, ale i coraz więcej odpowiedzi na swoje pytania. Czuła, że rozwiązanie czai się tuż za rogiem.

Trzeciego dnia z coraz mocniej bijącym sercem wkroczyła do Nowej Gazowni. Rzuciła się jej w oczy kosmiczna kolejka do człowieka, który z uśmiechem rozdawał swoje podpisy. Przewróciła oczami. Znowu to samo! Czy oni jeszcze się nie nauczyli? Trudno. Zasłużyli na karę. Sami ją sobie wymierzyli - boląca ręka, ot co! Sądząc po ilości ludzi pan Remigiusz Mróz wieczorem musiał ją wymoczyć w ciepłej wodzie.

JAK ZABIĆ ŚMIECHEM I NIE DAĆ SIĘ ZŁAPAĆ? Morderstwo na wesoło! To jest to! Alek Rogoziński, Olga Rudnicka i Marta Obuch sprawili, że miała ochotę rzucić wszystko i kupić ich komedie zanim pozostali uczestnicy spotkania na to wpadną. (Zapomniała chyba, że wydawnictwa drukują więcej niż jedną sztukę danej pozycji.) Gdzieś w powietrzu unosiło się widmo Mroza - piszącego kryminały tak bardzo na poważnie. Potem pojawiła się historia o potrąceniu przez księdza i zwłokach kota podróżujących firmą kurierską. Na sam koniec spotkania aż brzuch ją bolał ze śmiechu (och, czyżby i ją spotkała KARA?), mimo to, sama nie wiedziała kiedy stała się fanką komedii kryminalnej.

Po trzech dniach zmagań wiedziała już to, co dotąd spędzało jej sen z powiek. Pisanie kryminału to nie taka bułka z masłem, ale skoro ludziom się udaje, znaczy się jest to możliwe. Wystarczy wpaść na oryginalny pomysł, usiąść w spokoju i pisać.

Tylko gdzie znaleźć trupa?

Ech, nie warto się tym przejmować. Jeśli się nie uda, poczyta te wszystkie wydane dotąd kryminały i w przyszłym roku ponownie odwiedzi GRANDĘ.

Moje pierwsze spotkanie z twórczością Olgi Rudnickiej przypadło na historię drobnej postury pisarki romantycznych powieści, która - pełna wiary w miłość do grobowej deski - dowiaduje się, że jej mąż postanawia odejść do innej kobiety, a ją, Emilię, zostawia z dziećmi, kredytem, upierdliwą matką i męczącą teściową.

Olga Rudnicka, mimo młodego wieku, ma już na koncie kilka książek. Pisarka serwuje nam kryminały z zacięciem humorystycznym, takie przy których zagadka zdaje się schodzić na drugi plan przy zachowaniu, wypowiedziach i zdarzeniach dotykających bohaterów. W "Granat poproszę!" mamy całą plejadę postaci nietuzinkowych, od myślącego rozporkiem Cezarego, przez Emilię martwiącą się sytuacją życiową wymyślanych protagonistów swoich książek, przez dwójkę rezolutnych nastolatków, po Adelę i Jadwigę, matkę i teściową kradnące show przez całą powieść. A jeśli dodamy do tego Wieśkę, nieprzeciętną agentkę Emilii, robi się z tego niezła szopka.

Starsze panie z werwą godną pozazdroszczenia od razu wzbudziły moją sympatię i z miejsca stały ulubionymi postaciami. Ich początkowa niechęć do siebie przeradza się we wspaniałą komitywę, kiedy uporządkowany świat Przecinków nagle staje na głowie. Kobiety postanawiają wziąć sprawy we własne ręce, nie pytając przy tym innych o zdanie. Momenty, w których zaczynają dyskutować wprawiają otoczenie w zakłopotanie, konsternację czy wstyd. A przecież one tylko się martwią!

Główna bohaterka, Emilia, poczytna pisarka romansów - w końcu ktoś ją rozpoznał i poprosił o autograf! - przechodzi w opowieści przez sporą metamorfozę, i nie mam tu na myśli zmiany wyglądu - choć i on spektakularnie zostaje poprawiony. Wydarzenia, których jesteśmy świadkami sprawiają, że Emilia z kobiety skupionej przede wszystkim na książkach przeistacza się w głowę rodziny, twardo stąpającą po ziemi, która przy wydatnej pomocy córki uświadamia sobie, że kredyt sam się nie spłaci.

Lekkie pióro autorki sprawia, że książkę można pochłonąć w jeden dzień. Akcja toczy się sprawnie, głównie w oparciu o dialogi, opisów nie ma wiele, a jeśli już się pojawiają, stanowią niezłe uzupełnienie fabuły. W powieści nie ma tradycyjnych rozdziałów, pisarka (albo wydawcy? nie wiem kto decyduje o takich sprawach) zdecydowała się na podział na sceny, dzięki czemu można przerwać lekturę w każdym momencie.

Nie mam wątpliwości, że to mój początek przygody z twórczością Olgi Rudnickiej. Jeśli inne jej książki trzymają podobny poziom, zostanę na dłużej.

Jak można zarazić kogoś, kto trzyma się od kryminałów raczej z daleka do zatopienia się bez reszty w opowieść z morderstwem w tle? Jak w tym samym czasie pokazać mu, jakie tajemnice skrywa miasto, w którym na co dzień mieszka i z reguły zdaje się nie zauważać historii kryjących się za fasadami starych kamienic, w zaułkach ciemnych uliczek czy na kartach pożółkłych dokumentów?

Odpowiedź jest prosta. Wystarczyło wybrać się w minioną sobotę (tj. 12 sierpnia) na wycieczkę organizowaną przez Grupę Przewodników PoPoznaniu.pl. Jeśli jesteście z Poznania, a o nich nie słyszeliście, to warto nadrobić zaległości i już dzisiaj zajrzeć na stronę, żeby zobaczyć co ciekawego szykują jeszcze w tym miesiącu. Jeśli nie mieszkacie w stolicy Wielkopolski, a planujecie wycieczkę do miasta słynącego z oszczędności, pyr i bambrów, skorzystajcie właśnie z ich usług. Nie pożałujecie!

W każdym miesiącu przewodnicy organizują wycieczki tematyczne po ulicach Poznania. I nie są to tylko utarte szlaki turystyczne, taki typowy Poznań z pocztówki, ale i mniej znane miejsca, które również zasługują na odwiedziny. Wycieczki mają swój temat przewodni, np. ubiegłoroczny Poznań Borejków znanych z serii Jeżycjada Małgorzaty Musierowicz czy historia komunikacji miejskiej. Niezależnie od pogody, liczby uczestników, bez zapisów, w konwencji free walking tour, tzn. jeśli wycieczka przypadła do gustu, można odwdzięczyć się napiwkiem.

Na informację o wycieczce trafiłam przypadkiem brodząc pewnego dnia po miejskich portalach. I z miejsca stwierdziłam, że to właśnie coś dla mnie. Po pierwsze, motywem przewodnim była książka. Świetnie! A fakt, że jej nie przeczytałam, wcale nie przeszkadzał mi w uczestnictwie. W końcu mogłam zapisać ją na swoją listę book you should read i zacząć czytać zaraz po przyjściu do domu. Choć, z jednej strony, bałam się, że po takim wypadzie dowiem się kto zabił i zniszczę sobie przyjemność z lektury, ale o tym później. Po drugie, po zapoznaniu z tematyką powieści byłam więcej niż zaintrygowana sposobem, w jaki zostanie przedstawiona historia, bo jak przenieść się w czasie i pokazać miasto z 1924 roku? Spakowałam się więc w sobotni poranek i poszłam na:  Tropiąc mordercę - spacer śladami kryminału "Tam ci będzie lepiej".

Najpierw krótko o książce: "Tam ci będzie lepiej" to wydany w 2015 roku przez wydawnictwo Czwarta Strona kryminał Ryszarda Ćwirleja. W marcu 1924 roku Poznaniem wstrząsa seria brutalnych morderstw popełnionych na prostytutkach. Sprawę prowadzi komisarz Antoni Fischer, oficer armii pruskiej i Albin Siewierski, pochodzący z Kongresówki. Mężczyźni muszą połączyć siły, żeby w mieście słynącym z porządku, ładu i spokoju znaleźć mordercę, co nie jest łatwe, kiedy rozwiązanie mrocznej zagadki utrudniają bolszewiccy szpiedzy. 

I tu zaczyna się prawdziwa zabawa. Posiłkując się tekstem książki odczytywanym przez przewodnika i wzmacniając jego wiedzą na temat miasta, razem z innymi uczestnikami tej niecodziennej eskapady dowiedziałam się kim były juchty chwaliszewskie, jaki element krajobrazu Poznania pieszczotliwie nazywany był odwróconym fortepianem, a który portkami księdza. Razem z resztą towarzystwa stanęłam jak wryta na Starym Rynku, kiedy okazało się, że zamordowany bohater książki przechadza się jak gdyby nigdy nic po miejskim bruku. A potem, jakbym nagle znalazła się w międzywojennej rzeczywistości, wespół z sierżantem Okoniem przeszłam ulicą Rynkową, by w jednej z bram spotkać przeznaczenie. A w międzyczasie przypatrywałam starym fotografiom, których porównanie z współczesnym wyglądem miasta budziło podziw dla zmian, jakie się w nim dokonały, a jednocześnie szacunek dla tych, którzy budowali Poznań w dawnych latach. 

Wycieczka trwała niecałe dwie godziny i zakończyła się - nie, wcale nie zdemaskowaniem mordercy - tu autorka posta czuje niesamowitą ulgę, bo dopiero miała zamiar zagłębić się w ten retro kryminał - a krótkim podsumowaniem i wytypowaniem podejrzanych. Dzięki temu moja zabawa z przedwojenną opowieścią trwa dalej!

Wycieczka inspirowana książką to fantastyczny pomysł nie tylko na sięgnięcie po lekturę, ale i odkrywanie swojej okolicy, którą jak się okazuje, możemy nie znać tak dobrze, jak się nam wydaje. Poza tym, to dobra okazja na spojrzenie na miasta opisywane w powieściach polskich autorów pod kątem architektury, miejscowych zwyczajów czy gwary. Dzięki temu można odkryć swoją małą ojczyznę na nowo i poczuć lokalny patriotyzm!  

Ze swojej strony chcę podziękować przewodnikowi, panu Piotrowi, który uczynił to sobotnie przedpołudnie jednocześnie przyjemnym i pożytecznym (i chociaż nie znam osobiście pozostałych uczestników wycieczki
, miałam wrażenie, że sądzą tak samo). Dzięki jego wiedzy i przygotowaniu wycieczka przebiegała sprawnie, historie przyciągały uwagę, a przywołane anegdoty wywoływały szczery uśmiech.

To nie jest moja ostatnia wyprawa z PoPoznaniu.pl, a dopiero początek przygody. Poniżej zerknijcie na cykl spacerów, jakie proponują przewodnicy na koniec sierpnia i koniecznie wpadajcie na ich stronę, żeby nie przegapić równie ciekawych wydarzeń. A mieszkańców innych miast zachęcam do sprawdzenia czy i u Was nie odbywają się podobne wycieczki.